Έντεχνο...(Περίπου απάντηση στον φάε ένα μαλάκα)

Το εν λόγω κείμενο του Mikeus:

http://faeenamalaka.blogspot.com/2010/09/blog-post.html#comments

Ο Mikeus σε αυτό το κείμενο προσεγγίζει με απόλυτη σιγουριά πηγαίνοnτας στα άκρα το ζήτημα "έντεχνο". Κατ'αρχάς να ξεκαθαρίσω ότι δε διαφωνώ ακριβώς μαζί του, αλλά το παρατραβάει αρκετά με αποτέλεσμα να μαζεύονται στα comments οι κάθε είδους μπουζουκόβιοι-χαζοπόπ τύποι αρχίζοντας και βρίζοντας όλη την "έντεχνη" σκηνή νιώθοντας γαμάτοι γι'αυτό. Λοιπόν ας ξεκινήσουμε...

Κατ'αρχάς ας ξεκαθαρίσω, έστω κατά τη δικιά μου οπτική, τί στο διάολο ορίζεται ως "έντεχνο". Πρώτη φορά το ελληνικό λαικό τραγούδι ονομάστηκε έντεχνο προκειμένου να ξεχωρίσει από το "βαρύ" λαικό, το οποίο δήθεν κουβαλούσε τις ρίζες του απ'το ρεμπέτικο, το οποίο εκείνη την εποχή ξεκίνησε να μπαίνει στα λεγόμενα "μπουζούκια" και στις πίστες, να ταυτίζεται με λογικές τύπου "η φτώχεια θέλει καλοπέραση", "πάμε πρώτο τραπέζι πίστα να πετάξουμε λουλούδια και να το κάψουμε" και τα σχετικά. Ήταν όχι τόσο μουσικός αλλά αντιδραστικός όρος. Μουσικά ίσως απλά να είχε μία μεγαλύτερη δόση "τέχνης" με την έννοια ότι ο δημιουργός έγραφε "δυσκολότερα" τρραγούδια απ'τα απλά και εύκολα. Πάλι λάθος εξήγηση, αλλά καταλάβατε έστω στο περίπου τι εννοώ. Για εμένα ίσως ο πρώτος έντεχνος λαικός τραγουδοποιός ήταν ο Άκης Πάνου αργότερα ο Μάνος Λοίζος, και ίσως το τέλος να ήταν ο Μάνος Χατζηδάκις. Τώρα πια κάποιοι που ίσως το εκπροσωπούν είναι Θανάσης Παπακωνσταντίνου, Μάλαμας, Περίδης , Αγγελάκας, Ξυδάκης, Ρασούλης και δε θυμάμαι άλλους αυτή τη στιγμή.

Το ζήτημα όμως είναι, και αυτό προσπαθεί να θίξει ο mikeus, ότι αυτομάτως καθε τι μη-σκυλάδικο άρχισε να αποκαλείται έντεχνο. Οι rock μπαλάντες, μπαλάντες σκέτες ακόμα και διάφοροι ποπ καλλιτεχνάτσες προκειμένου να πουλήσουν μία "εναλλακτικότητα" αυτοαποκαλούνταν "έντεχνοι". Ο μέσος Έλληνας τώρα θεωρεί έντεχνο τον Πλιάτσικα, τους Πυξ Λαξ, τον Μαχαιρίτσα και όλη αυτήν την κερδοφόρα κλίκα. Δημιουργήθηκε μία πόλωση που ήθελε τους μεν στα σκυλάδικα και τους άλλους στα γεμάτα στάδια του Κατσιμίχα (muahahaha) . Το αποτέλεσμα ήταν κατά κάποιο τρόπο ίδιο. Όσοι ακούνε σκυλο-λαικο-ποπ-σουξεδάκια, όταν θέλουν να το γυρίσουν στην "ποιότητα" ακούνε Αλεξίου,Αρβανιτάκη, Πρωτοψάλτη,Κατσιμιχαίους, Κότσιρα,Πυξ Λαξ, Πλιάτσικα, το "Να μ'αγαπάς" των Τρίφωνο και την "Πριγκιπέσσα" του Μάλαμα.

Τώρα πιά έχουμε καταλήξει, όπως προανέφερα σε άλλο κείμενο, κάποιος να αρπάζει μία κιθάρα, να αφήνει μαλλιά-μούσια, να μαθαίνει δύο-τρία κλασσικά ακκόρντα στην ακουστική κιθάρα να βάζει την έντεχνη ταμπέλα στο κούτελό του και να πλασάρεται ακόμα και στο x-factor με αυτή. Αυτό είναι ένα πραγματικό γεγονός που το έχω φάει αρκετά στη μάπα και τώρα πια δεν ασχολούμαι με τα "έντεχνα προιόντα¨ που συσκευάζονται σε θήκες πολυτελείας, κερδοφόρες επανενώσεις συγκροτημάτων κάθε χρόνο, επαναστατικότητα με ιδιωτικές παραλίες και τα σχετικά.

Αυτό όμως δεν αναιρεί πως θα αφαιρέσουμε διά παντός τη σημασία του έντεχνου απ'τη μουσικη ζωή μας. Δε γίνεται να ξεχάσουμε την "Εκδίκηση της Γυφτιάς", τα "Σκόρπια" του Ρασούλη, τις απίστευτες ηχογραφήσεις στο "Αγροτικό" του Παπάζογλου, τους πρώτους δίσκους του Σωκράτη, το "Απ'το πάρκο στη Μυροβόλο" του Μπακιρτζή και τόσα μα τόσα άλλα που αγαπήθηκαν ως πραγματικά έντεχνα. Γι'αυτό σε όσους αρέσει να είναι αντιδραστικοί( και το λέω για συγκεκριμένα γνωστά μου άτομα) χαλαρώστε λίγο και μην τα ισοπεδώνετε όλα...

Εν πάσει περιπτώση εγώ δε θεωρώ πως η Βανδή είναι τέχνη, αλλά εφόσον δε μπορώ να το αποδείξω, θα συμφωνήσω πρόσκαιρα με τον Mikeus ώσπου να τα βρώ με τον εαυτό μου.

Στάσεις...Propaganda( Λογισμικό Συνείδησης)

Στάσεις

Στάση 1η

Και εγώ σε θυμάμαι αλλά δεν είναι ώρα για τέτοια. Κάποτε είμασταν μαζί, όχι πάντα. Τίποτα δεν είναι για πάντα. Περιμένουμε το λεωφορείο - απόγευμα, χειμώνας. Κανείς δεν είναι εκεί στ' αλήθεια. Δεν είμαστε κανενός είδους εξαίρεση. Όλοι όσοι περιμένουν βρίσκονται ήδη κάπου αλλού. Φυσικές απουσίες λέγεται αυτό.

Η διαδρομή δεν έχει καμία απολύτως αξία. Τίποτα δεν συμβαίνει στις διαδρομές -τίποτα-. Ένα ζευγάρι μες στο αυτοκίνητό τους, ακούνε ΤΣΙΤΑ σκυλάδικα. Ο οδηγός βλέπει την εκκλησία δίπλα στη στάση, αφήνει το τιμόνι... και κάνει το σταυρό του. Το αυτοκίνητο καρφώνεται πάνω μας. Είναι αυτό που λένε με την βοήθεια του Χριστού μας γαμήσανε την παναγία.

Στάση 2η
Τερματικός σταθμός. Εδώ κατεβαίνεις. Εγώ όχι. Πηγαινοέρχομαι από τέρμα σε τέρμα για να δω πόσο αντέχω. Είμαι η κάθε στάση. Γίνομαι θόρυβος, είμαι οι γραμμές που από πάνω τους περνάνε οι παγωμένες ώρες. Είμαι το κάθισμα που φιλοξενεί τους κώλους σας. Είμαι το καθαρό τζάμι, είμαι το χέρι της καθαρίστριας, είμαι ο θόρυβος από τα σπασμένα φρένα -είμαι όλα αυτα. Γίνομαι ανεξέλεγκτος συρμός. Σας βλέπω να τρέχετε να με προλάβετε και να στριμώχνεστε ο ένας πάνω στον άλλον, να κοιτάτε με ειρωνεία εκείνους και εκείνες που δεν μπήκαν. Δεν σας περνάει από το μυαλό ότι δεν τρέχουν να προλάβουν. Όχι, στα μάτια σας είστε νικητές. Είστε στα βάθη της πόλης και τρέχετε με πάνω από εκατό. Σεπόλια-Ομόνοια σε έξι λεπτά. Είστε ο χαμένος χρόνος των διαδρομών. Μήπως σας βρομάει κάτι; Όχι δεν είναι αυτοί οι “βρωμιάρηδες” είναι ο συρμός που κινεί την ακινησία σας. Είναι το πηγαινέλα που ξερνάει διαδρομές. Σας βρωμάει κάτι; Είναι που κάναμε μόνο πέντε λεπτά. Καινούριο ρεκόρ! Είμαστε προσωρινοί επιβάτες που νομίζουμε ότι η ιστορία έχει τερματικό σταθμό και στάσεις στα μέτρα μας. Έχει και εκτροχιασμούς. Η σιδερομένη πραγματικότητα μπορεί και να τσαλακωθεί, μπορεί και στην αμέσως επόμενη στάση

Στάση 3η

Στην ουρά για εισιτήριο. Ομόνοια. Για την ακρίβεια στα βάθη της Ομόνοιας. Δυο πιτσιρίκες , άγνωστες μεταξύ τους, η μία πίσω από την άλλη. Κανείς δεν μιλάει με κανέναν. Αν γινόταν να πέθαιναν όλοι όσοι προηγούνταν στην ούρα όλα θα ήταν πιο όμορφα- μικροαστισμός-. Μια κυρία, μάλλον από τη Βοσνία .εμφανίζεται πίσω από το μπουλούκι της ουράς, μπροστά από τις πιτσιρίκες. Μέσα σε πέντε λεπτά έχουν συζητήσει μεταξύ τους και έχουν θέσει σε εφαρμογή το σχέδιο αγα(μ)άτε αλλήλους. Το μ δεν είναι ορθογραφικό λάθος. Η κυρία πάει στο τέλος της ουράς, ντρέπεται. Εκείνες θριαμβολογούν. Να μας πάρει τη σειρά; η Αλβανή; Εμάς; Για την ιστορία η εν λόγω κυρία ήταν μπροστά από τις πιτσιρίκες αλλά δεν ήταν και σίγουρη. Εκείνες όμως ήταν σίγουρες για την θέση τους. Κανείς δεν τους τρώει την θέση ακόμα κι αν δεν είναι δικιά τους. Και δεν είναι καν θέση. Στα βάθη της Ομόνοιας σέρνεται η ταύτιση συμφερόντων μια κοινωνίας που ξέρει την θέση της, ξέρει ποιοι είναι από κάτω της. Ανεβαίνει με κυλιόμενες σκάλες, ανεβαίνει ακίνητη. Ξαφνικά ο μπάτσος του μετρό φαίνεται λιγότερο απειλητικός. Απ' αυτόν ξέρεις τι περιμένεις. Είναι εκεί για να υπηρετεί και να προστατεύει τα αφεντικά του.

Στάση 4η

Στα βάθη του Συντάγματος. Μεσημέρι. Όλοι πίσω από την κόκκινη γραμμή . Στρίβω τσιγάρο για να το 'χω έτοιμο. Κρατάω τον αναπτήρα στο χέρι. Δεν το ανάβω. Βλέμματα με κοιτάνε απειλητικά. Σαν να μου ζητάνε ταυτότητα. Μου ράβουν κοστουμάκι. Έτοιμοι να με λιντσάρουν. Δεν τους φαίνομαι για ξένος, σώθηκα! Το κάπνισμα σκοτώνει λιγότερο από την κοινωνία του υγιεινισμού. Ξαφνικά τα μαύρα πνευμόνια μου φαντάζουν πιο απειλητικά από τους “είπαμε απαγορεύεται”. Οι “είπαμε απαγορεύεται”, πρώτα σκοτώνουν, μετά ρωτάνε.

Κάθε κανονικότητα μια γαμημένη στάση. Όλη η ζωή σου ατόφια ψέμματα και λάθη. Παίρνεις γραμμή και διαδρομή ανοιχτή. Δηλητήριο στο αίμα μια ιστορία σαν κι αυτή.

Περί της επιστολής του Κατσιμίχα στον Χατζηγιάννη

Την εν λόγω επιστολή μπορείτε να την διαβάσετε εδώ:
http://www.facebook.com/profile.php?id=1043343700&ref=ts#!/pages/EPISTOLE-PANOU-KATSIMICHA-PROS-MICHALE-CHATZEGIANNE/103433749704292?v=info

Στο facebook αυτή η επιστολή κάνει θραύση. Άτομα που δεν ακούνε Χατζηγιάννη αλλά έχουν κάποιοιυ είδους εμπάθεια στο πρόσωπό του -μάλλον επειδή τον ζήλευαν, όταν οι κοπέλες ήθελαν να τον έχουν γκόμενο κι όχι αυτούς- άτομα φανατικά της κλίκας -Τσακνή-Πλιάτσικα-Μαχαιρίτσα-Παπακωνσταντίνου-Κατσιμχαίων και όλων των παρακλαδιών αλλά ακόμη και άτομα που ακούνε Χατζηγιάννη αλλά δε τον θεωρούν "ποιοτικό"-γνωστή βέβαια η ικανότητά τους να ξεχωρίζουν την ποιότητα- έχουν πατήσει "like" σε αυτή την παρωδία επιστολής. Η τρίτη ομάδα την οποία ανέφερα συνήθως συγκροτείται από άτομα τα οποία γουστάρουν σουξεδο-σκυλο-πόπ-καψούρικα-dance τραγουδάκια, πηγαίνουν στο Μπουρνάζι για καφεδάκι στην "Πολιτεία" αλλά μερικές φορές πάνε να ακούσουνε και τα "άλλα", τα "ποιοτικά" στο Καφωδείο. Συνήθως αν τους ρωτήσεις τι μουσική ακούνε θα σου απαντήσουν ξεκάθαρα "Απ'όλα". Αυτά περί κοινού, αλλά ας επιστρέψουμε στο θέμα μας.

Θα'θελα να απευθυνθώ στον Κατσιμίχαρο σε πρώτο πρόσωπο αλλά μου φαίνεται αρκετά κλισέ, so θα συνεχίσω με τρίτο. Ελπίζω να διαβάσατε αυτή την παρωδία πριν διαβάσετε εμένα, έτσι για να συννενοούμαστε καλύτερα. Η πρώτη αντίδραση του εμπαθούς είναι "Πες τα ρε Πάνο αρρώστεια, θα βγει να μιλήσει αυτός ο @#$%**", "να πάει να @#$$%$ αυτός ο @#$$%^#" και άλλα τέτοια ωραία. Όμως θα κάνω μία όσο γίνεται ρητορική ερώτηση... Πόσα φοβερά μουσικά επιτεύγματα έχει δώσει ο Κατσιμίχας;

Ας θεωρήσουμε ότι τα τραγούδια του "Ρίτα-Ριτάκι", "Μιά βραδιά στο Λούκι" και άλλα πασίγνωστα είναι πολύ όμορφα. Συμφωνώ αλλά αν ο ίδιος ο Κατσιμίχας δεν είχε βάλει την ταμπελάρα που αναγράφει "ΕΙΜΑΙ ΕΝΤΕΧΝΟΣ" ποιός άραγε θα ήταν; Ποιός άραγε ξέρει τι σημαίνει έντεχνο πέρα από μία δόση ψευτοκουλτούρας, ψευτοποιότητας, δύο standar ακκόρντων στην κιθάρα που το προβάλλουν τα Μ.Μ.Ε ως αυτό; Ποιός ξέρει την ιστορία του; Γιατί έχει ταυτιστεί με την κουλτούρα;

Εγώ δεν μπορώ να απαντήσω σε αυτό. Αλλά ας μας πει ο Κατσιμίχαρος που γέμιζε στάδια. Λες και η μουσική κρίνεται με βάση τον αριθμό των εισητηρίων. Αν είναι όντως έτσι κύριε Πάνε δε θέλω να σας απογοητεύσω αλλά η Βανδή σας έχει για opening act. Και τι εννοεί απ'το τίποτα; Ο Κατσμίχαρος δεν πάτησε πουθενά; Χμμμ...ίσως πάτησε τον Χατζηγιάννη...Δεν εξηγώ τη σοφία μου σκεφτειτε και λίγο ανεπρόκωποι!

Για να προχωρήσω πιο κάτω τον Κέρσορα....Χμμμ...Λες ότι το έντεχνο δεν είναι αντιπροσωπεία..Πάλι χμμ...Τότε γιατί απλά όποιος βάζει την ταμπελάρα είναι εξ'ορισμού ποιοτικός; Είναι μία αντοπροσωπεία χωρίς ούτε καν πορτιέρη. Αρκεί να έχεις μία κιθάρα, δύο μπαλάντες σε ταμπλατούρες και η πόρτα ανοίγει αυτόματα... Μετά έχεις ήδη θέση σε κανα live του Μαχαιρίτσα ή της υπόλοιπης κλίκας. Επίσης πάλι δε θέλω να σε απογοητεύσω αλλά το Ρίτα-Ριτάκι δεν έχω δει ενήλικες να το χορεύουν αλλά εφτάχρονες κόρες....Εμμμ...Και συγγνωμη άλλη μία παρατήρηση θα ήθελα να κάνω...Πάννοοο πάταξον μεν άκουσον δε....Σε παρακαλώ...Είμαι καλοπροαίρετος Πάνοοο..Εμμμ...Με τα τραγούδια σου εγώ και όλοι αυτοί οι ακροατές που έχω γνωρίσει-οι περισσότεροι έστω -στα 12 πορώθηκαν με τα κομμάτια σου...Χμμ....Μάλλον λάθος θα κάνω,ωωω Κατσιμίχα γεμιστή των σταδίων, μάλλον η υπερμετροπία μου θα φταίει....


Υ.Γ: Δε μ'αρέσει ο Χατζηγιάνηης αλλά μετά την επιστολή αυτή θα κατεβάσω όλη τη δισκογραφία του και θα ανεβάσω ότι videoclip του υπάρχει στο youtube στο group της επιστολής. ..Ευχαριστώ που με ακούσατε.... THOMMAAAAASSSSSSSSSS.....Τυχαίο; Ξεκάθαρα όχι!

Υ.Γ 2: Δεν ανεφερα πουθενά τον Θανάση γιατί κάποιοι κακετρεχείς θα με έλεγαν γραφικό. Να πάτε να ερωτευθείτε κακοήθεις άνθρωποι...

Τώρα που βίζιτες κάνει το hip-hop σ'όλο τον κόσμο...

Σταμάτησα το διάβασμα για λίγο και θα γράψω ένα κείμενο για τη μουσική με την οποία έζησα τα γυμνασιακά και λυκειακά μου χρόνια. Σαφώς αυτό είναι το hip-hop. Θα'πρεπε να το κάνω αφού ήδη έγραψα ένα κείμενο για το low bap.
Από που να αρχίσω δεν ξέρω... Απ'το "Fight the Power" των θρυλικών για πάντα Public Enemy? Απ'το ανεπεξέργαστα αλλά ατόφια beats του Grand master Flash? Απ'τα πρώτα freestyle parties των αμερικάνικων ghetto πάνω σε funky και blues ρυθμούς; Αν αρχίσω ν'αναπολώ δεν πρόκειται να σταματήσω οπότε ας ξεκινήσω απ'το τώρα.
Τώρα πια έχω σταματήσει να ακούω συστηματικά και να παρακολουθώ όπως παλιά τη σκηνή. Ίσως να άλλαξαν οι μουσικές μου προτιμήσεις, ίσως να φταίει η ροκάδικη παρέα μου ίσως πιο πολύ όμως να είναι η απογοπήτευση... Για πολλά τα οποία θα σου εξηγήσω, αφού μπήκες αναγνώστη μου στον κόπο να διαβάσεις το κείμενο.
Παρ'ότι άκουγα αρκετά ξενόφερτο hip-hop δεν παρακολουθούσα και πολύ τη σκηνή όσο την ελληνική. Όσο μπορούσα ως παιδί γυμνασίου, όμως τι να ψάξεις με dial-up σύνδεση;Όσο παρακολουθούσα στεναχωριόμουν λιγάκι καθώς περνούσε ο καιρός. Τη μεγάλη κρίση ταυτότητας έπαθα το 2005 όταν πρωτοείδα το videoclip του "Γυναίκες" των goin'through... Ευθέως αναρωτήθηκα πως συνέβη και ήρθαν τούμπα έτσι τα πράγματα... Απ'το Γαρυφάλλε πως πήγαμε εκεί;
Όμως η σκηνή στην Αμερiκή είχε ήδη ξεπέσει.... Τα περισσότερα videoclips έδειχναν τον mc να ραπάρει σε ένα κωλοφτιαγμένο αμάξι περιτρυγιρισμένος από 20 πουτάνες, ημίγυμνες. Τραγούδια με στίχο για clubs και σε ρυθμούς reggaeton. Απευθείας αποφάσισα να ταχθώ απ'την άλλη....
Όμως κι απ'την άλλη έβλεπα μπάντες να ξεχνάνε το στίχο και να γραφουν για τα μεγάλα τους...Κατορθώματα. Συγκροτήματα που μόλις ξεκίνησαν να κάνουν hip-hop και έκραζαν τους πάντες και τα πάντα. Αυτό ποτές δεν κατάφερα να το καταλάβω...Θα δανειστώ ένα στίχο από Ρόδες..."Τα ποζέρια με το rap πάνε πακέτο... Όλοι νομίζουν ότι ζουν στο γκέτο... ". Τώρα πια ακούω μόνο 5 μπάντες και αυτές λίγο...
Πολλοί θα με πούν ελιτιστή. Και ναι λοιπόν είμαι. Είμαι γιατί δεν αντέχω από τη μία μέρα στην άλλη καλλιτέχνες που οι ρίμες τους είχαν ουσία να ραπάρουν στην πίστα και να τους ρίχνουν λουλούδια οι πρωτοτραπεζίτες.. Δεν αντέχω να βλέπω μικρόφωνα να δίνουν έπαρση σε μερικούς και όχι λόγο ύπαρξης... Δεν αντέχω να θεωρεί όλος ο κόσμος μέγιστο τον 50 Cent κι όχι τον Africa Bambataa...Δεν αντέχω να ξέρει όλος ο κόσμος το 8mile και όχι το wildstyle... Και τέλος δεν αντέχω κάθε 15χρονο να βγαίνει και να λέει την αποψάρα του για τη φάση όταν έχει ακούσει 10 δίσκους, φόρεσε ένα φαρδύ και το καπέλο ανάποδα...
"Μιλάγατε για g-string όμως κάτι μου φταίει που χορταίνετε μικρόφωνα με gay delay. Για'μένα δεν είναι mc όποιος δεν ξέρει να λεέι: What Did you Say; FUCK U.S.A"!

Δεν είναι όλα όμορφα πια....

Αν με ρωτήσεις τι είναι το low bap δεν ξέρω αν μπορώ να σου απαντήσω...Δεν ξέρω αν υπάρχει σαφής ορισμός...Άλλοι το ερμηνεύουν ως αργό hip-hop(μιας και έχει σχετικά αργό beat στα περισσότερα κομμάτια), άλλοι ως εξ'ορισμού ποιοτικό hip-hop, άλλοι ως τρόπο ζωής, ως ένα μπλουζάκι μαύρο με το "tribal", άλλοι ως επανάσταση, άλλοι ως φιλοσοφία. Εγώ δεν έχω καταλήξει ακόμα...

Αυτοί που το έφτιαξαν low bap ονομάζουν το "να υποστηρίζεις το λόγο σου με τη ζωή σου". Το ξεκίνησαν με όνειρο να διαχωριστούν από την λυπητερή τροπή που έχει πάρει το hip-hop στην χώρα με τα πολλά αστέρια. Ξέρεις τώρα τα βλέπεις κι εδώ... Η μπάντα περιτριγυρισμένη από sexy γκόμενες με string, κωλοφτιαγμένα αμάξια, πισίνες, αθώα τραγουδάκια για κλαμπάκια, για σεξ, ναρκωτικά και όλα τα παρεπόμενα που κάνουν τις εταιρίες να πουλάνε στο μουσικά πεπαιδευμένο κοινό τους...

Αν με ρωτήσεις τι πιστεύω...απλά έχω απογοητευθεί...Θυμάμαι να γράφω στους τοίχους στιχάκια απ'το "Στα λάθη τους χαμένος", να ανατριχιάζω ολόκληρος στο ΡΟΔΟΝ LIVE με το "μαγικό αυλό" της Γιολάντας, να ακούω την ιστορία του "αδιάφορου" ή μάλλον ελεύθερου Γιάννη, να γίνομαι πρόσφυγας όταν "Φυσάει κόντρα" και το μυαλό μου να αυτοεξορίζεται σ'αυτόν τον τόπο τον "βλακόστρωτο".

Ναι έχω απογοητευθεί... Απογοητεύθηκα με την εκτροφή προβάτων...Με τις οδηγίες και τις προσταγές...Ναι απογοητεύθηκα...Και πέταξα το δίσκο με το τραγούδι που σκυλόβριζε το Νικίτα... Αυτόν που έφτιαξε όλα τα σύμβολα τα οποία κάποιοι πήραν έτοιμα και προσκυνούν με τόση εβλάβεια. Το πέταξα γιατί δε μ'αρέσουν τα στρατόπεδα.... Δε μ'αρέσει να αναγκάζομαι να λέω κάποιους "πουστράκια" γιατί μου το είπε το "αφεντικό"... Εν τέλει κάποιους που απλά αποφάσισαν κάτι διαφορετικό... Να ζήσουν και να παίξουν κάτι άλλο.... Να βγούνε απ'το στρατόπεδο και να συνεχίσουν ελεύθεροι... Όχι δε δέχτηκα...

Αυτός που έγραφε κάποτε στο τραγούδι του πως δεν πρέπει να βλέπουμε τους άλλους που πονάνε είναι ο ίδιος που κορόιδευε απ'τη σκηνή να χτυπούν με σιδηρογροθιά τον παλιό φίλο του... Είναι ο ίδιος που κοροιδεύει εμένα και εσένα με το κίνημα των νο-σπονσόρων,έχοντας όσα φράγκα χρειάζεται και κατηγορεί τους υπόλοιπους για "σπονσορισμό".

Και ναι...Μάλλον τελικά..Δεν είναι όλα όμορφα πια....

Θα πa'να γίνω πειρατής απ'τη Σομαλία...

Σαν πρώτο post θα σας παραθέσω,αγαπητοί μου αναγνώστες,μερικούς στίχους από ένα κομμάτι που περιλαμβάνεται στον καινούργιο δίσκο των ΡΟΔΕΣ.Οι στίχοι είναι απ'το blog του Νικίτα Κλίντ(cheapscience.pblogs.gr).Οι στίχοι είναι κλασσικοί "νικιτιακοί" και είμαι σίγουρος πως εκφράζει όχι μόνο εμένα αλλά και πολλούς από σας...Απολαύστε "οτινανισμό" λοιπόν:

ΘΑ ΠΑ'ΝΑ ΓΙΝΩ ΠΕΙΡΑΤΗΣ ΑΠ'ΤΗ ΣΟΜΑΛΙΑ

Θα πά να γίνω πειρατής από τη Σομαλία

Να φυλάω τα νερά μη γίνει φασαρία

Το 2012 ελεύθερη Ικαρία

Όλη μέρα μουσική και ανεξαρτησία

Μάνα θα πάρω τα βουνά να βρω κι ένα ντουφέκι

Να πά να μείνω στο διάολο άσφαλτο να μην έχει

Κάθε χωριό συνέλευση και χοροεσπερίδα

Κρασί, κατσίκι και χασίς όλοι από μια μερίδα

Βρε άσ' τους να τρελαίνονται για 17 Νοέμβρη

Εμείς μπόμπες δε θέλουμε μα ούτε και αφέντη

Κι αν μας βομβαρδίσουνε θα πάω στο Μαγγανίτη

Να βρω μια πέτρα ράδιο να σκάσω τον πλανήτη

Ούτε κυνήγι Αλβανών ούτε και Παπαρήγα

Ούτ' ένα τσιμεντένιο σπίτι ούτε παπά ούτε ρήγα

Βρε ούτε Τούρκο ούτ' Έλληνα ούτε κι Αμερικάνο

Μα λέω να το κρατήσουμε να υπάρχει τ' αεροπλάνο

Θα βρω ένα κομμάτι γης και μια νταλίκα πέτρες

Να χτίσω και μια κάμαρη για να κοιμούντ' οι παίκτες

Θα πάρω και τη Λεμονιά να ζήσουμε παρέα

Νά 'χουμε και δυό γάτηδες και να περνάμ' ωραία.