Κυκλοθυμία

Μνήμες από την Αιγυπτιακή εξέγερση

2011-03-24T08:01:00.000-07:00

Λεύκωμα από φωτογραφίες που συνέθεσα πριν λίγες μέρες σε σχέση με την μεγαλειώδη εξέγερση που έλαβε χώρα στην Αίγυπτο απ'τις 25 Ιαναουρίου.Το τραγούδι που ακούγεται playback είναι το "Handlebars" των Flobots απ'τον δίσκο ""Fight with tools".

Ο μύθος της "κοινής λογικής"

2011-02-11T13:38:00.000-08:00

Κάθε φορά που δύο ή περισσότεροι άνθρωποι συζητούν πολιτικά, χρησιμοποιούν προκειμένου να αποδείξουν τα λεγόμενά τους την έκφραση" Κοινή Λογική". Ακούγονται φράσεις όπως " Με απλή λογική αν το δεις...","δες το καθαρά λογικά" και άλλες κυμαινόμενες στο ίδιο μοτίβο. Ερχόμενος πολλές φορές σε δύσκολη θέση να αντιμετωπίζω κάποιον χρήστη αυτής της έκφρασης, ανακάλυψα πως έχω κάποιες αμφιβολίες αν η έννοια αυτή υφίσταται.

Όσο και να προσπαθούν κάποιοι να αποδείξουν πως η λογική είναι μία και όλα τα σωστά συμπεράσματα προκύπτουν μέσα απ'αυτή, δεν καταφέρνουν να με πείσουν ότι πραγματικά την κατέχουν ή απλά νομίζουν ότι την κατέχουν. Ο καθένας όταν προσπαθεί να εκφράσει μία άποψη, "στήνει" την επιχειρηματολογία του, έχοντας θέσει κάποιες αρχικές και βασικές παραδοχές ώς θεμέλιο της σκέψης του. Έχει ορίσει τους "μπούσουλες" τους οποίους τον βοηθούν να προχωρήσει τις σκέψεις του.

Συνήθως οι φέροντες αυτής της "κοινής λογικής" είναι αυτοί που τους ακούς να στρέφονται φανατικά ενάντια στην έννοια της λέξης "ιδεολογία". Συχνά τούς ακούς να λένε "η ιδεολογία κλείνει τα αυτιά", "η ιδεολογία σε δεσμεύει" κ.τ.λ κ.τ.λ. Δεν αρνούμαι ότι υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι δέσμιοι μίας σειράς ιδεών, αλλά συνήθως αυτοί εντάσσονται στην κατηγορία των "ιδεοληπτικών" κι όχι των ιδεολόγων. Μήπως όμως η καραμέλα αυτή της "κοινής λογικής" αποτελεί κι αυτή μία ιδεολογία; Ας παραθέσω κάποια παραδείγματα.

Πρώτα απ'όλα το πολυαγαπημένο μας άσυλο. Οι "λογικοί" τις περισσότερες φορές διατυπώνουν τις εξής φράσεις: "Ζούμε σε μία δημοκρατική κοινωνία οπότε δεν υπάρχει λόγος να υπάρχει το άσυλο αφού ελευθερη διακίνηση ιδεών υπάρχει παντού" και "εντός του πανεπιστημιακού χώρου τελούνται έκνομες πράξεις συνεπώς η αστυνομία θα πρέπει να επεμβαίνει εγκαίρως". Αν ξεκινήσουμε τις παραδοχές της πίστης στους νόμους του αστικού συντάγματος και της ύπαρξης "δημοκρατικού καθεστώτος" τότε ναι η "κοινή λογική" μας παραπέμπει να δεχτούμε τις απόψεις που παρέθεσαν οι αγαπητοί "λογικοί" μας φίλοι. Αν όμως ξεκινήσουμε θέτοντας ως βάση τις παραδοχές της θεώρησης της αστικής δημοκρατίας ως ένα άλλοθι του καθεστώτος να θάβει τον ολοκληρωτισμό του ή ότι το άσυλο δεν είναι απλά ένας χώρος "ελεύθερης διακίνησης των ιδεών" αλλά ένας χώρος προστασίας των κοινωνικών αγωνιστών και των ιδεών τους από την κρατική καταστολή,τότε η δική μας λογική μας καθιστά σύμφωνους με τον θεσμό του ασύλου.

Άλλο ένα παράδειγμα για περισσότερη αποσαφήνιση, είναι το ζήτημα των μεταναστών και η γνωστή λαική ρήση "μας παίρνουν τις δουλειές". Αν δεχτούμε και συμβιβαστούμε με το γεγονός ότι τα αφεντικά λειτουργούν με τρόπο τέτοιο ώστε να μειώνουν το κόστος της εργασίας και ως αποτέλεσμα να προσλαμβάνουν φτηνά εργατικά χέρια, τότε ναι η κοινή λογική μας προστάζει να συμφωνήσουμε ακράδαντα με αυτή τη λαική ρήση και να διώξουμε τους ανταγωνιστές μας. Αν όμως δεν είμαστε συμβιβάσιμοι με αυτή τη νοοτροπία των αφεντικών και στόχος μας είναι η όσο το δυνατόν μεγαλύτερη διεκδίκηση των εργασιακών δικαιωμάτων τότε η κοινή μας λογική δε μας αφήνει να δεχτούμε τη λαική ρήση αλλά να πορευθούμε στο δρόμο της εργατικής και ταξικής αλληλεγγύης.

Συνεπώς, χωρίς να βάζω το χέρι στη φωτιά, αισθάνομαι ότι απέδειξα πως η έννοια της "κοινής λογικής" είναι ξεκάθαρα μία Μπούρδα. Ένα παραμυθάκι, μία καραμέλα που μασάνε αστικο-φιλελύθεροι δημοσιογράφοι σαν τον Πάσχο Μανδραβέληκαι και πολιτικοί σαν τον Στέφανο Μάνο. Ο πρώτος στα κείμενά του εναντιώνεται στην αριστερά και τον αντεξουσιαστικό χώρο ακόμα και σε εθνικιστές πολλές φορές χωρίς καμία ιδεολογική αναφορά απλά με έναν διαχειριστικό και αποσπασματικό λόγο κρίνοντας μεμονωμένα γεγονότα και καταστάσεις. Όσο και αν δηλώνει άμεσα ή έμμεσα αρνητής των ιδεολογιών και ως ανοιχτό μυαλό κρίνει τα πάντα από μία δική του μηδενική βάση, έχει κάνει κάποιες παραδοχές σύμφωνα με τις οποίες εξελίσσονται τα επιχειρήματά του. Αυτές εκτείνονται στα όρια του φιλελευθερισμού συνήθως.

Αποτελεί πάγια τακτική κάθε καθεστώτος ή και κάθε οργανωμένης κοινωνίας να θέτει κάποιες αρχές με τις οποίες πορεύεται η σκέψη του κάθε μέλους της. Άλλοι τις δέχονται και τις εξελίσουν και άλλοι είναι ριζοσπαστικοί αμφισβητώντας τες. Παρ'όλα αυτά το σύνολό αυτών των βασικών και θεμελιωδών αρχών αποτελούν μία ιδεολογία, η οποία συνήθως συντηρείται και πολλές φορές πλάθεται απ''το καθεστώς προκειμένου να διαιωνίσει την κυριαρχία του στο κοινωνικό σύνολο.

Σέβομαι τ'ότι όλοι οι άνθρωποι λόγω της διαφορετικότητάς μας μπορεί να ξεκινάμε από διαφορετικές αφετηρίες, αλλά σε πολιτικά ζητήματα που χρήζουν και ιδεολογικής ανάλυσης, έτσι θα πρέπει να αντιμετωπίζονται. Η πολιτική δεν είναι μία διαδικασία αλλγής μίας λάμπας να επιζητά μόνο μία διαχειριστική αντιμετώπιση και στρατηγική.

Ξαφνικά όλα γυρίζουν τούμπα...

2011-01-07T12:51:00.000-08:00

Μεταξύ των οδών Στουρνάρη, 3ης Σεπτεμβρίου, Πατησίων και Ομόνοιας κρύβεται το αληθινό πρόσωπο αυτής της κοινωνίας. Το πρόσωπο που καθημερινά καλύπτεται από κάθε ειdους κουκούλας και προσωπείου(άραγε μήπως πρέπει αν μας μπουζουριάζουν όλους;). Απ'το προσωπείου που δίνει η γραβάτα και του σιδερομένο κουστούμι μέχρι τα κουρέλια του πιτσιρικά αγορασμένα σε τιμή όχι ευκαιρίας απ'την Ερμού. Την κουκούλα του καθιερωμένου μας πια προσώπου..

Περιμένω το λεωφορείο στη Λιοσίων κάμποση ώρα. Άνθρωποι πηγαινοέρχονται με το κεφάλι τους στραμμένο προς τα κάτω..Βλέμματα άγρια, έτοιμα για επίθεση. Βλέμματα που ψάχνουν μανιωδώς αφορμή για να αστράψουν-Φοβάμαι-. Το λεωφορείο έρχεται μπαίνω μέσα και με πιάνει η μπόχα. Όχι αγαπημένε μου μικροαστέ δε βρωμάνε οι μετανάστες...Η μυρωδιά που με τυλίγει είναι αυτή της σήψης που μας κατάντησαν και καταντήσαμε... Είναι η μυρωδιά της σήψης που προκαλούν όλα αυτά τα θλιμμένα και συνάμα οργισμένα πρόσωπα που βρίσκονται στα σώματα που είναι καθισμένα στο απέναντι κάθισμα του λεωφορείου. Το βλέμμα μου ξεχνιέται σε μία χοντρή που κάθεται στο δίπλα μέρος του λεωφορείου. Το αντιλαμβάνεται και αμέσως με κοιτάει με οργή. Για μία στιγμή τα πάχη της γυναίκας,μου φαίνονται πιό φυσιολογικά από τις εξαντλητικές δίαιτες και τις συλικόνες των χορευτριών του Θέμου.

Σταματάω πλατεία Βάθης κι ακούω από έναν εξερχόμενο επιβάτη "Μία σκούπα τους χρειάζεται","που είναι το κράτος;".Ξαφνικά οι μπάτσοι μου φαίνονται ως όργανα της κοινωνίας κι όχι των αφεντικών. Μίας κοινωνίας που αντικατοπτρίζεται στην ξαφνική καταρρεύση που υπέστη το πρεζάκι στα 10 μέτρα. Μίας κοινωνίας που θέλει να καλύψει τα λάθη της με διορθωτικό.Μόνο που το διορθωτικό δεν είναι εκείνο το δύσοσμο άσπρο που χρησιμοποιοούσαμε για να σβήσουμε τα λάθη στις μαθηματικές πράξεις, αλλά οι φυλακές και τα ψυχιατρεία. Όλη η Αθήνα ένα ψυχιατρείο. Γεμάτο πενταόροφα και εξαόροφα κλουβιά και κάποιους ειδικούς χώρους προαύλισης. Το κράτος δεν είναι αλλού, είναι δίπλα μας και μας χαιρετάει πίσω απ'τις όμορφες κουρτίνες των υπουργείων.

Κάποιοι αλήτες έχουνε λερώσει έναν τοίχο γράφοντας "Για τα λεφτά τα κάνεις όλα". Μάλλον το τραγούδι κάποιου

από αυτούς τους καλλιτέχνες που παίζουν στην τηλεόραση και στα κέντρα διασκέδασης θα είναι. Ξαφνικά το τραβέλι που με φωνάζει απ'το απέναντι πεζοδρόμιο μου φαίνεται πιο φυσικό από τα βογκητά αυτων που φουσκώνουν τα μπράτσα τους στο γυμναστήριο. Τον χώρο στο οποίο καλύπτεται η κοινωνική ματαιοδοξία μας. Ο χώρος στον οποίο εξουσιάζουμε το

σώμα μας, να προετοιμαστεί για τη γύμνια της παραλίας. Κάτω απ'τους κοιλιακούς και τις γραμμώσεις βλέπω να χύνεται λίπος-Αηδιάζω...Αυτό το λίπος είναι η μούχλα του μυαλού που γυμνάζεται στα σκυλάδικα και στο big brother.

Μία κάμερα με κοιτάει απορημένη καταγράφοντάς με. Θελω να της κάνω κωλοδάχτυλο αλλά δεν έχει νόημα. Τα μαύρα κοράκια που κάθονται από πίσω της έχουνε συνηθίσει σε αυτά. Έχουνε συνηθίσει μέχρι και τα χτυπήματα από τα καδρόνια αυτών των άπλυτων. Έχουνε συνηθίσει όπως εμείς το τέρας της κανονικότητας της καθημερινότητας μέσα από τα κωλοδάχτυλα και τις εκκοφαντικές φωνές που φτύνουν βρισιές μέσα από τα μεταλλικά κουτιά που κινούνται πάνω κάτω στο ασφαλτόστρωμα. Ξαφνικά τα αυτοκίνητα μου φαίνονται πιό αληθινά απ'τους οικολόγους ποδηλάτες και την ευαισθησία τους για την μόλυνση της ατμόσφαιρας. Η ατμόσφαιρα δε μολύνεται απ'τους ρύπους,μολύνεται απ'την κλανιά του άστεγου για τον οποίο έχυσες δάκρυα όταν τον πακετάρισε σκουπιδιάρικο, ενώ κοιμόταν σε κάδο. Όμως ήσουν αυτός που καρφίτσωσες στον "τοίχο των ευχών" του Καμίνη ότι θέλεις περισσότερο πράσινο και ποδηλατόδρομους-Υποκρισία-.

Η αλληλεγγύη και η συντροφικότητα αυτής της κοινωνίας φαίνεται στο κέρμα που πετάει στον ζητιάνο. Γυριζει μαζί με το περιστρεφόμενο μπλέ φωτάκι των καβαλάρηδων της ομάδας ΔΙΑΣ. Χύνεται σαν δάκρυα απέναντι στην κατεβασμένη από λοστό βιτρίνα και στο χάζεμά της αντίστοιχης της Luis Vuitton και της Gucchi. Στην κουκούλα με σχήμα ανθρώπινου προσώπου που έχει φορέσει για να μην αντικρίζει όσα συμβαίνουν γύρω του, για να μπορεί να τα προσπερνάει και να τα θάβει στον πάτο ενός ποτηριού μπύρας το Σάββατο το βράδυ και κάτω απ'το γκαζόν του ΟΑΚΑ κατά τη διάρκεια των ντέρμπυ. Να την πατάει με το πόδι του, όταν φεύγει απ'τη δουλειά στην οποία βρισκόταν όλη μέρα....Βουίζει σαν το αυτί της μετά απ'τα μπινελίκια του αφεντικού...

Ξαφνικά μία φωτιά σε έναν κάδο καθαρίζει την ατμόσφαιρα και προστατεύει τα μάτια μου απ'τα χημικά της κοινωνικής αρρώστειας που τείνει να εξαπλωθεί παντού...

Έντεχνο...(Περίπου απάντηση στον φάε ένα μαλάκα)

2010-09-11T10:00:00.000-07:00

Το εν λόγω κείμενο του Mikeus:

http://faeenamalaka.blogspot.com/2010/09/blog-post.html#comments

Ο Mikeus σε αυτό το κείμενο προσεγγίζει με απόλυτη σιγουριά πηγαίνοnτας στα άκρα το ζήτημα "έντεχνο". Κατ'αρχάς να ξεκαθαρίσω ότι δε διαφωνώ ακριβώς μαζί του, αλλά το παρατραβάει αρκετά με αποτέλεσμα να μαζεύονται στα comments οι κάθε είδους μπουζουκόβιοι-χαζοπόπ τύποι αρχίζοντας και βρίζοντας όλη την "έντεχνη" σκηνή νιώθοντας γαμάτοι γι'αυτό. Λοιπόν ας ξεκινήσουμε...

Κατ'αρχάς ας ξεκαθαρίσω, έστω κατά τη δικιά μου οπτική, τί στο διάολο ορίζεται ως "έντεχνο". Πρώτη φορά το ελληνικό λαικό τραγούδι ονομάστηκε έντεχνο προκειμένου να ξεχωρίσει από το "βαρύ" λαικό, το οποίο δήθεν κουβαλούσε τις ρίζες του απ'το ρεμπέτικο, το οποίο εκείνη την εποχή ξεκίνησε να μπαίνει στα λεγόμενα "μπουζούκια" και στις πίστες, να ταυτίζεται με λογικές τύπου "η φτώχεια θέλει καλοπέραση", "πάμε πρώτο τραπέζι πίστα να πετάξουμε λουλούδια και να το κάψουμε" και τα σχετικά. Ήταν όχι τόσο μουσικός αλλά αντιδραστικός όρος. Μουσικά ίσως απλά να είχε μία μεγαλύτερη δόση "τέχνης" με την έννοια ότι ο δημιουργός έγραφε "δυσκολότερα" τρραγούδια απ'τα απλά και εύκολα. Πάλι λάθος εξήγηση, αλλά καταλάβατε έστω στο περίπου τι εννοώ. Για εμένα ίσως ο πρώτος έντεχνος λαικός τραγουδοποιός ήταν ο Άκης Πάνου αργότερα ο Μάνος Λοίζος, και ίσως το τέλος να ήταν ο Μάνος Χατζηδάκις. Τώρα πια κάποιοι που ίσως το εκπροσωπούν είναι Θανάσης Παπακωνσταντίνου, Μάλαμας, Περίδης , Αγγελάκας, Ξυδάκης, Ρασούλης και δε θυμάμαι άλλους αυτή τη στιγμή.

Το ζήτημα όμως είναι, και αυτό προσπαθεί να θίξει ο mikeus, ότι αυτομάτως καθε τι μη-σκυλάδικο άρχισε να αποκαλείται έντεχνο. Οι rock μπαλάντες, μπαλάντες σκέτες ακόμα και διάφοροι ποπ καλλιτεχνάτσες προκειμένου να πουλήσουν μία "εναλλακτικότητα" αυτοαποκαλούνταν "έντεχνοι". Ο μέσος Έλληνας τώρα θεωρεί έντεχνο τον Πλιάτσικα, τους Πυξ Λαξ, τον Μαχαιρίτσα και όλη αυτήν την κερδοφόρα κλίκα. Δημιουργήθηκε μία πόλωση που ήθελε τους μεν στα σκυλάδικα και τους άλλους στα γεμάτα στάδια του Κατσιμίχα (muahahaha) . Το αποτέλεσμα ήταν κατά κάποιο τρόπο ίδιο. Όσοι ακούνε σκυλο-λαικο-ποπ-σουξεδάκια, όταν θέλουν να το γυρίσουν στην "ποιότητα" ακούνε Αλεξίου,Αρβανιτάκη, Πρωτοψάλτη,Κατσιμιχαίους, Κότσιρα,Πυξ Λαξ, Πλιάτσικα, το "Να μ'αγαπάς" των Τρίφωνο και την "Πριγκιπέσσα" του Μάλαμα.

Τώρα πιά έχουμε καταλήξει, όπως προανέφερα σε άλλο κείμενο, κάποιος να αρπάζει μία κιθάρα, να αφήνει μαλλιά-μούσια, να μαθαίνει δύο-τρία κλασσικά ακκόρντα στην ακουστική κιθάρα να βάζει την έντεχνη ταμπέλα στο κούτελό του και να πλασάρεται ακόμα και στο x-factor με αυτή. Αυτό είναι ένα πραγματικό γεγονός που το έχω φάει αρκετά στη μάπα και τώρα πια δεν ασχολούμαι με τα "έντεχνα προιόντα¨ που συσκευάζονται σε θήκες πολυτελείας, κερδοφόρες επανενώσεις συγκροτημάτων κάθε χρόνο, επαναστατικότητα με ιδιωτικές παραλίες και τα σχετικά.

Αυτό όμως δεν αναιρεί πως θα αφαιρέσουμε διά παντός τη σημασία του έντεχνου απ'τη μουσικη ζωή μας. Δε γίνεται να ξεχάσουμε την "Εκδίκηση της Γυφτιάς", τα "Σκόρπια" του Ρασούλη, τις απίστευτες ηχογραφήσεις στο "Αγροτικό" του Παπάζογλου, τους πρώτους δίσκους του Σωκράτη, το "Απ'το πάρκο στη Μυροβόλο" του Μπακιρτζή και τόσα μα τόσα άλλα που αγαπήθηκαν ως πραγματικά έντεχνα. Γι'αυτό σε όσους αρέσει να είναι αντιδραστικοί( και το λέω για συγκεκριμένα γνωστά μου άτομα) χαλαρώστε λίγο και μην τα ισοπεδώνετε όλα...

Εν πάσει περιπτώση εγώ δε θεωρώ πως η Βανδή είναι τέχνη, αλλά εφόσον δε μπορώ να το αποδείξω, θα συμφωνήσω πρόσκαιρα με τον Mikeus ώσπου να τα βρώ με τον εαυτό μου.

Ποδόσφαιρο και Βία στα γήπεδα...Πως και γιατί;

2010-08-20T03:12:00.000-07:00

Δε θα αναλωθώ σε παρακλήσεις και κλάψες του τύπου "ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΗ ΒΙΑ ΣΤΑ ΓΗΠΕΔΑ", ούτε θεωρητικολογίες περί του αθλητισμού και κατά πόσο ακυρώνεται η ιδιότητά του με βάσει τα κρούσματα βίας στα ποδοσφαιρικά κυρίως γήπεδα. Το ζήτημα αυτό πλέον είναι καθαρά πολιτικό. Η έννοια και η αξία του αθλητισμού έλαβε τέλος όταν στη μέση μπήκαν επιχειρήσεις, συμφέροντα και εμπορευματικοποίηση. Όταν το ποδόσφαιρο από ένα απίστευτο και ψυχαγωγικό άθλημα έγινε ένα επικερδές θέαμα και τώρα πιά μέρος της ζωής της ελληνικής κοινωνίας.

Κατ'αρχάς, ας δούμε τον αθλητισμό, κυρίως όμως το ποδόσφαιρο που θεωρείται το "λαικό άθλημα, ως "θέαμα". Όταν λέω θέαμα εννοώ με την έννοια που προσδίδει ο Γκυ Ντεμπόρ στο βιβλίο με τίτλο "Η κοινωνία του θεάματος". Από αρχαιοτάτων χρόνων, τα θεοκρατικά καθεστώτα, οι αυτοκρατορίες, τα σημερινά ολοκληρωτικά καθεστώτα και οι κοινοβουλευτικές δημοκρατίες-ολιγαρχίες χρησιμοποιούσαν και χρησιμοποιούν το θέαμα προκειμένου να επιβάλλουν μία άτυπη ειρήνη ανάμεσα σ'αυτές και την κοινωνία. Οι μονομαχίες στην αρχαία Ρώμη, οι ταυρομαχίες στην Ισπανία, η σημερινή eurovision, το ποδόσφαιρο και πολλά άλλα παραδείγματα .Ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας βρίσκει ένα ψυχολογικό στήριγμα, μία ανακούφιση απ'την δύσκολη καθημερινότητα, καταναλώνει το χρόνο του με εύκολες ασχολίες που τον αποσπούν απ'τις δύσκολες πολιτικές, φιλοσοφικές ακόμα και καλλιτεχνικές ανησυχίες με αποτέλεσμα την εύκολη μαζοποίησή του.

Στην Ελλάδα συγκεκριμένα το ποδόσφαιρο, όπως και τα ελαφρολαικά-σκυλάδικα, άρχισε να βρίσκει χώρο στις πλατιές μάζες την περίοδο της εφτάχρονης δικτατορίας και ενισχύθηκε μετά την μεταπολίτευση κυρίως επί διακυβέρνησης της πράσινης δικτατορίας του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Το 1979 αν δεν κάνω λάθος άρχισε το ποδόσφαιρο να εμπορευματικοποιείται. Οι ποδοσφαιρικές ομάδες οι οποίες μέχρι τότε είχαν κατά κύριο λόγο τοπικό χαρακτήρα, άρχισαν να γίνονται κερδοσκοπικές επιχειρήσεις-Π.Α.Ε-, οι μεγαλύτερες των οποίων επιδοτούνταν απ'το κράτος(!!!!!), οι επιχειρηματίες άρχισαν να κολυμπούν στα πλούτη λόγω του τεράστιου αριθμού πώλησης εισιτηρίων. Οι καλύτερες ομάδες πια δεν είναι αυτές που τυχαίνει να έχουν τους ικανότερους ποδοσφαιριστές όπως συνέβαινε πρωτύτερα,αλλά αυτές που είχαν την οικονομική δυνατότητα να ΑΓΟΡΑΣΟΥΝ τους καλύτερους πάιχτες.

Όμως επειδή το κέρδος είναι τελικά μία αθεράπευτη αρρώστεια,ο παραλογισμός δεν τελειώνει εδώ. Οι ομάδες-επιχειρήσεις προκειμένου να αντλήσουν όσο μεγαλύτερο κέρδος γίνεται και να μεγαλοποιήσουν ακόμα περισσότερο το θέαμα, παραχωρούν χημικές ουσίες στους ποδοσφαιριστές(ντόπινγκ) έτσι ώστε να αποκτήσουν μεγαλύτερες αντοχές και να αναπτύξουν μέσα απ'αυτές την τεχνική τους. Η βιομηχανία του ντόπινγκ παρά τους αιφνίδιους θανάτους ποδοσφαιριστών ακόμα και μέσα στους αγωνιστικούς χώρους(!!!), όχι μόνο δεν ανέστειλε τη λειτουργία της αλλά έχει εξαπλωθεί και σε μικρότερου βεληνεκούς ομάδες με αποτέλεσμα να βλέπουμε να ντοπάρονται ακόμα και ανήλικοι αυριανοί επαγγελματίες ποδοσφαιριστές. Τα κοράκια της εξουσίας, τα Μ.Μ.Ε, παρουσίαζουν το φαινόμενο του ντόπινγκ σαν κάτι πολύ "κακό" το οποίο δεν ξέρουν από που πηγάζει, ενώ συλλαμβάνονται οι χρήστες ντόπινγκ κι όχι αυτοί που το παρέχουν. Η ίδια ιστορία και με το εμπόριο ναρκωτικών.

Όσον αφορά τη βία στα γήπεδα οι δημοσιοκάφροι συνεχίζουν να κραυγάζουν πως για όλα φταίνε οι κακοί hooligans και το μόνο κατασταλτικό μέτρο του φαινομένου είναι απλά τ'ότι για έναν ποδοσφαιρικό αγώνα δεν θα επιτραπεί η είσοδος των φιλάθλων, αν έχουν προξενηθεί επεισόδια από μία ομάδα σε προηγούμενο αγώνα. Όμως, δυστυχώς, οι hooligans δεν είναι το πρόβλημα αλλά η απόρροια του προβλήματος. Σε μία κοινωνία όλο και πιο μεγάλων ανισοτήτων, ανεργίας, μιάς ανύπαρκτης ουσιαστικής παιδείας στην οποία οι πολίτες βρίσκουν στήριγμα στο θέαμα και εναποθέτουν την ευτυχία τους στην ελπίδα για νίκη της ομάδας τους τότε είναι φυσικο επακάλουθο να υπάρξει φανατισμός από κάποια μερίδα της κοινωνίας. Όταν ο ποδοσφαιριστής έχει γίνει ένα κοινωνικό πρότυπο, όχι για την κοινωνική προσφορά του(πολλές φορές ανύπαρκτη) , αλλά για τα εκκατομύρια που λαμβάνει και το lifestyle του τότε αν ο ίδιος απογοητεύσει τα πλήθη είναι πολύ πιθανόν να δεχτεί ένα μπουκάλι στο κεφάλι αν χάσει το γκόλ.

Για να μην ισοπεδώνουμε όμως τελείως την κατάσταση πρέπει να διευκρινίσουμε πως οι hooligans δεν είναι "το" πρόβλημα αλλά είναι πρόβλημα. Συνήθως οι περισσότεροι είναι άτομα ανήλικα ξεχασμένα απ'ην καριερίστικη οικογένεια τους, άτομα με ψυχολογικές παθήσεις περιθωριακά στα πλαίσια μίας κοινωνίας( δεν έχω καταλήξει ακόμα αν η περιθωριοποίηση είναι επακόλουθο ή αιτία) και λόγω των υπολοίπων ευάλωτα στα αφεντικά τους. Συνήθως γίνονται ενεργοί όταν έρχονται σε επαφή με τα εκτροφεία οπαδών, τους συνδέσμους, οργανώσεις ανεξέλγκτες απ'το κράτος(καθόλου εντυπωσιακό) και την κοινωνία, επιδοτούμενες απ'τις Π.Α.Ε(επίσης καθόλου εντυπωσιακό) . Στους χώρους υπάρχουν τσουβάλια με ναρκωτικά, αλκοόλ και γηπεδικό οπλισμό, κάτι σαν ορμητήρια δηλαδή. Εκτός αυτού, οι οπαδοί τις περισσότερες φορές συνδέονται με ακραίες ιδεολογίες κυρίως εθνικιστικές αλλά και με τις βίαιες λογικέ ενός κομματιού του αναρχικού-αντεξουσιαστικού χώρου και βρίσκουν πολλές φορές ιδεολογικήκάλυψη στο πνευματικό κενό τους, δικαιολογόντας τους ηλίθιους τραμπουκισμούς τους. Άλλη ιστορία αυτή...

Άλλο ένα επιχειρηματικό "νταβαντζιλίκι" στο χώρο του ποδοσφαίρου είναι η συνάντηση του με τη βιομηχανία του ντζόγου. Αστικά ανθρωποειδή που βγάζουν κέρδος από την άγνοια ή την οικονομιική αδυναμία μιάς μερίδας ανθρώπων. Ποδοσφαιρικοί αγώνες κουκλοθέτρα με μαριονέτες τους ποδοσφαιριστές, χρηματισμένοι διαιτητές και υπόγεις συμφωνίες συνθέτουν αυτήν την παρωδία που ονομάζουν αθλητισμό...

Επίλογος δε χρειάζεται, τα συμπεράσματα δε χρειάζονται να επισημαίνονται φτάνει μόνο να πάψουμε να βλέπουμε το ποδόσφαιρο σαν ένα "λαικό" άθλημα αλλά σαν άλλο ένα καλά στημένο και κερδοφόρο παιχνίδι εξουσίας...

Στάσεις...Propaganda( Λογισμικό Συνείδησης)

2010-07-25T13:27:00.000-07:00

Στάσεις

Στάση 1η

Και εγώ σε θυμάμαι αλλά δεν είναι ώρα για τέτοια. Κάποτε είμασταν μαζί, όχι πάντα. Τίποτα δεν είναι για πάντα. Περιμένουμε το λεωφορείο - απόγευμα, χειμώνας. Κανείς δεν είναι εκεί στ' αλήθεια. Δεν είμαστε κανενός είδους εξαίρεση. Όλοι όσοι περιμένουν βρίσκονται ήδη κάπου αλλού. Φυσικές απουσίες λέγεται αυτό.

Η διαδρομή δεν έχει καμία απολύτως αξία. Τίποτα δεν συμβαίνει στις διαδρομές -τίποτα-. Ένα ζευγάρι μες στο αυτοκίνητό τους, ακούνε ΤΣΙΤΑ σκυλάδικα. Ο οδηγός βλέπει την εκκλησία δίπλα στη στάση, αφήνει το τιμόνι... και κάνει το σταυρό του. Το αυτοκίνητο καρφώνεται πάνω μας. Είναι αυτό που λένε με την βοήθεια του Χριστού μας γαμήσανε την παναγία.

Στάση 2η
Τερματικός σταθμός. Εδώ κατεβαίνεις. Εγώ όχι. Πηγαινοέρχομαι από τέρμα σε τέρμα για να δω πόσο αντέχω. Είμαι η κάθε στάση. Γίνομαι θόρυβος, είμαι οι γραμμές που από πάνω τους περνάνε οι παγωμένες ώρες. Είμαι το κάθισμα που φιλοξενεί τους κώλους σας. Είμαι το καθαρό τζάμι, είμαι το χέρι της καθαρίστριας, είμαι ο θόρυβος από τα σπασμένα φρένα -είμαι όλα αυτα. Γίνομαι ανεξέλεγκτος συρμός. Σας βλέπω να τρέχετε να με προλάβετε και να στριμώχνεστε ο ένας πάνω στον άλλον, να κοιτάτε με ειρωνεία εκείνους και εκείνες που δεν μπήκαν. Δεν σας περνάει από το μυαλό ότι δεν τρέχουν να προλάβουν. Όχι, στα μάτια σας είστε νικητές. Είστε στα βάθη της πόλης και τρέχετε με πάνω από εκατό. Σεπόλια-Ομόνοια σε έξι λεπτά. Είστε ο χαμένος χρόνος των διαδρομών. Μήπως σας βρομάει κάτι; Όχι δεν είναι αυτοί οι “βρωμιάρηδες” είναι ο συρμός που κινεί την ακινησία σας. Είναι το πηγαινέλα που ξερνάει διαδρομές. Σας βρωμάει κάτι; Είναι που κάναμε μόνο πέντε λεπτά. Καινούριο ρεκόρ! Είμαστε προσωρινοί επιβάτες που νομίζουμε ότι η ιστορία έχει τερματικό σταθμό και στάσεις στα μέτρα μας. Έχει και εκτροχιασμούς. Η σιδερομένη πραγματικότητα μπορεί και να τσαλακωθεί, μπορεί και στην αμέσως επόμενη στάση

Στάση 3η

Στην ουρά για εισιτήριο. Ομόνοια. Για την ακρίβεια στα βάθη της Ομόνοιας. Δυο πιτσιρίκες , άγνωστες μεταξύ τους, η μία πίσω από την άλλη. Κανείς δεν μιλάει με κανέναν. Αν γινόταν να πέθαιναν όλοι όσοι προηγούνταν στην ούρα όλα θα ήταν πιο όμορφα- μικροαστισμός-. Μια κυρία, μάλλον από τη Βοσνία .εμφανίζεται πίσω από το μπουλούκι της ουράς, μπροστά από τις πιτσιρίκες. Μέσα σε πέντε λεπτά έχουν συζητήσει μεταξύ τους και έχουν θέσει σε εφαρμογή το σχέδιο αγα(μ)άτε αλλήλους. Το μ δεν είναι ορθογραφικό λάθος. Η κυρία πάει στο τέλος της ουράς, ντρέπεται. Εκείνες θριαμβολογούν. Να μας πάρει τη σειρά; η Αλβανή; Εμάς; Για την ιστορία η εν λόγω κυρία ήταν μπροστά από τις πιτσιρίκες αλλά δεν ήταν και σίγουρη. Εκείνες όμως ήταν σίγουρες για την θέση τους. Κανείς δεν τους τρώει την θέση ακόμα κι αν δεν είναι δικιά τους. Και δεν είναι καν θέση. Στα βάθη της Ομόνοιας σέρνεται η ταύτιση συμφερόντων μια κοινωνίας που ξέρει την θέση της, ξέρει ποιοι είναι από κάτω της. Ανεβαίνει με κυλιόμενες σκάλες, ανεβαίνει ακίνητη. Ξαφνικά ο μπάτσος του μετρό φαίνεται λιγότερο απειλητικός. Απ' αυτόν ξέρεις τι περιμένεις. Είναι εκεί για να υπηρετεί και να προστατεύει τα αφεντικά του.

Στάση 4η

Στα βάθη του Συντάγματος. Μεσημέρι. Όλοι πίσω από την κόκκινη γραμμή . Στρίβω τσιγάρο για να το 'χω έτοιμο. Κρατάω τον αναπτήρα στο χέρι. Δεν το ανάβω. Βλέμματα με κοιτάνε απειλητικά. Σαν να μου ζητάνε ταυτότητα. Μου ράβουν κοστουμάκι. Έτοιμοι να με λιντσάρουν. Δεν τους φαίνομαι για ξένος, σώθηκα! Το κάπνισμα σκοτώνει λιγότερο από την κοινωνία του υγιεινισμού. Ξαφνικά τα μαύρα πνευμόνια μου φαντάζουν πιο απειλητικά από τους “είπαμε απαγορεύεται”. Οι “είπαμε απαγορεύεται”, πρώτα σκοτώνουν, μετά ρωτάνε.

Κάθε κανονικότητα μια γαμημένη στάση. Όλη η ζωή σου ατόφια ψέμματα και λάθη. Παίρνεις γραμμή και διαδρομή ανοιχτή. Δηλητήριο στο αίμα μια ιστορία σαν κι αυτή.

Περί της επιστολής του Κατσιμίχα στον Χατζηγιάννη

2010-07-23T05:36:00.000-07:00

Την εν λόγω επιστολή μπορείτε να την διαβάσετε εδώ:
http://www.facebook.com/profile.php?id=1043343700&ref=ts#!/pages/EPISTOLE-PANOU-KATSIMICHA-PROS-MICHALE-CHATZEGIANNE/103433749704292?v=info

Στο facebook αυτή η επιστολή κάνει θραύση. Άτομα που δεν ακούνε Χατζηγιάννη αλλά έχουν κάποιοιυ είδους εμπάθεια στο πρόσωπό του -μάλλον επειδή τον ζήλευαν, όταν οι κοπέλες ήθελαν να τον έχουν γκόμενο κι όχι αυτούς- άτομα φανατικά της κλίκας -Τσακνή-Πλιάτσικα-Μαχαιρίτσα-Παπακωνσταντίνου-Κατσιμχαίων και όλων των παρακλαδιών αλλά ακόμη και άτομα που ακούνε Χατζηγιάννη αλλά δε τον θεωρούν "ποιοτικό"-γνωστή βέβαια η ικανότητά τους να ξεχωρίζουν την ποιότητα- έχουν πατήσει "like" σε αυτή την παρωδία επιστολής. Η τρίτη ομάδα την οποία ανέφερα συνήθως συγκροτείται από άτομα τα οποία γουστάρουν σουξεδο-σκυλο-πόπ-καψούρικα-dance τραγουδάκια, πηγαίνουν στο Μπουρνάζι για καφεδάκι στην "Πολιτεία" αλλά μερικές φορές πάνε να ακούσουνε και τα "άλλα", τα "ποιοτικά" στο Καφωδείο. Συνήθως αν τους ρωτήσεις τι μουσική ακούνε θα σου απαντήσουν ξεκάθαρα "Απ'όλα". Αυτά περί κοινού, αλλά ας επιστρέψουμε στο θέμα μας.

Θα'θελα να απευθυνθώ στον Κατσιμίχαρο σε πρώτο πρόσωπο αλλά μου φαίνεται αρκετά κλισέ, so θα συνεχίσω με τρίτο. Ελπίζω να διαβάσατε αυτή την παρωδία πριν διαβάσετε εμένα, έτσι για να συννενοούμαστε καλύτερα. Η πρώτη αντίδραση του εμπαθούς είναι "Πες τα ρε Πάνο αρρώστεια, θα βγει να μιλήσει αυτός ο @#$%**", "να πάει να @#$$%$ αυτός ο @#$$%^#" και άλλα τέτοια ωραία. Όμως θα κάνω μία όσο γίνεται ρητορική ερώτηση... Πόσα φοβερά μουσικά επιτεύγματα έχει δώσει ο Κατσιμίχας;

Ας θεωρήσουμε ότι τα τραγούδια του "Ρίτα-Ριτάκι", "Μιά βραδιά στο Λούκι" και άλλα πασίγνωστα είναι πολύ όμορφα. Συμφωνώ αλλά αν ο ίδιος ο Κατσιμίχας δεν είχε βάλει την ταμπελάρα που αναγράφει "ΕΙΜΑΙ ΕΝΤΕΧΝΟΣ" ποιός άραγε θα ήταν; Ποιός άραγε ξέρει τι σημαίνει έντεχνο πέρα από μία δόση ψευτοκουλτούρας, ψευτοποιότητας, δύο standar ακκόρντων στην κιθάρα που το προβάλλουν τα Μ.Μ.Ε ως αυτό; Ποιός ξέρει την ιστορία του; Γιατί έχει ταυτιστεί με την κουλτούρα;

Εγώ δεν μπορώ να απαντήσω σε αυτό. Αλλά ας μας πει ο Κατσιμίχαρος που γέμιζε στάδια. Λες και η μουσική κρίνεται με βάση τον αριθμό των εισητηρίων. Αν είναι όντως έτσι κύριε Πάνε δε θέλω να σας απογοητεύσω αλλά η Βανδή σας έχει για opening act. Και τι εννοεί απ'το τίποτα; Ο Κατσμίχαρος δεν πάτησε πουθενά; Χμμμ...ίσως πάτησε τον Χατζηγιάννη...Δεν εξηγώ τη σοφία μου σκεφτειτε και λίγο ανεπρόκωποι!

Για να προχωρήσω πιο κάτω τον Κέρσορα....Χμμμ...Λες ότι το έντεχνο δεν είναι αντιπροσωπεία..Πάλι χμμ...Τότε γιατί απλά όποιος βάζει την ταμπελάρα είναι εξ'ορισμού ποιοτικός; Είναι μία αντοπροσωπεία χωρίς ούτε καν πορτιέρη. Αρκεί να έχεις μία κιθάρα, δύο μπαλάντες σε ταμπλατούρες και η πόρτα ανοίγει αυτόματα... Μετά έχεις ήδη θέση σε κανα live του Μαχαιρίτσα ή της υπόλοιπης κλίκας. Επίσης πάλι δε θέλω να σε απογοητεύσω αλλά το Ρίτα-Ριτάκι δεν έχω δει ενήλικες να το χορεύουν αλλά εφτάχρονες κόρες....Εμμμ...Και συγγνωμη άλλη μία παρατήρηση θα ήθελα να κάνω...Πάννοοο πάταξον μεν άκουσον δε....Σε παρακαλώ...Είμαι καλοπροαίρετος Πάνοοο..Εμμμ...Με τα τραγούδια σου εγώ και όλοι αυτοί οι ακροατές που έχω γνωρίσει-οι περισσότεροι έστω -στα 12 πορώθηκαν με τα κομμάτια σου...Χμμ....Μάλλον λάθος θα κάνω,ωωω Κατσιμίχα γεμιστή των σταδίων, μάλλον η υπερμετροπία μου θα φταίει....

Υ.Γ: Δε μ'αρέσει ο Χατζηγιάνηης αλλά μετά την επιστολή αυτή θα κατεβάσω όλη τη δισκογραφία του και θα ανεβάσω ότι videoclip του υπάρχει στο youtube στο group της επιστολής. ..Ευχαριστώ που με ακούσατε.... THOMMAAAAASSSSSSSSSS.....Τυχαίο; Ξεκάθαρα όχι!

Υ.Γ 2: Δεν ανεφερα πουθενά τον Θανάση γιατί κάποιοι κακετρεχείς θα με έλεγαν γραφικό. Να πάτε να ερωτευθείτε κακοήθεις άνθρωποι...

"Αντίχριστος" του Νίτσε

2010-07-21T05:10:00.000-07:00

Αποφάσισα από'δω και στο εξής για κάθε βιβλίο που διαβάζω να παραθέτω μία μικρή και ταπεινή κριτική πάνω σ'αυτό,όσο μου επιτρέπει η μικρή εμπειρία μου πάνω σε βιβλία προκειμένου να δώσω προτάσεις αλλά κυρίως να ακούσω γνώμες στα comments από άτομα που έχουν διαβάσει το εκάστοτε βιβλίο. Ας ξεκινήσουμε το εγχείρημα λοιπόν...
Ο λόγος περί του βιβλίου με τίτλο "Antichrist" του Friedrich Wilhelm Nietzsche. Μου χρειάστηκαν 3 μέρες να το ολοκληρώσω μιάς και η έκδοση που βρέθηκε στα χέρια μουπεριορίζόταν σε 86 μόνο σελίδες. Στην πραγματικότητα για να το κατανοήσω ίσως χρειαζόμουν πολύ περισσότερες μέρες. Κι αυτό λόγω του βάθους της σκέψης αυτού του ανθρώπου. Με εξέπληξε τ'ότι αυτά που έγραφε ήταν φανερά δικής του έμπνευσης κι όχι ακολουθώντας την πεπατημένη σε θέματα επιχειρημάτων, ιδεών και σκέψεων.
Συγκεκριμένα ο "Αντίχριστος", μιας και δεν έχω διαβάσει άλλα βιβλία του Νίτσε, είναι ένας 86-σέλιδος λίβελος προς τον Χριστιανισμό. Ουσιαστικά, όπως αναφέρει κι ο ίδιος, είναι σαν να λέγοταν "Αντιχριστιανισμός". Κύριοι άξονες της κριτικής του είναι κυρίως ο "ηθικισμός" του Χριστιανισμού , η αποχή του απ'την πραγματικότητα, η συμπάθεια του Χριστιανισμού κατα των "αδύναμων" και η ενοχοποίηση του σώματος. Παρακάτω θα παραθέσω μικρά αποσπάσματα που αναφέρονται στα παραπάνω. Αυτά δεν είναι απαραίτητα αντιπροσωπευτικά. Είναι σχεδόν απ'τις μόνες σελίδες που θυμήθηκα να τσακίσω ώστε να τα βρώ. Ορίστε λοιπόν ένα πολύ μικρό και ξανατονίζω, όχι απαραίτητα αντιπροσωπευτικό δείγμα:

"Δεν πρέπει να εξωραίζουμε και να καλλωπίζουμε τον Χριστιανισμό: εξαπέλυσε πόλεμο μέχρι θανάτου εναντίον αυτού του ανώτερου τύπου ανθρώπου. Καταδίκασε όλα τα θεμελιώδη ένστικτα του τύπου αυτού και δυιλίζοντας αυτά τα ένστικτα, έβγαλε το κακό,το χειρότερο κακό: τον δυνατό άνθρωπο, ως τυπικό παράδειγμα προς απόρριψη, τον "διεφθαρμένο άνθρωπο". Ο Χριστιανισμός πήρε το μέρος όλων των αδύναμων, των παρακατιανών, των αποτυχημένων. Έκανε ιδανικό τον Λόγο των πνευματικά ισχυρότερων, διδάσκοντας ότι οι ανώτερες αξίες του πνεύματος είναι κάτι αμαρτωλό, κάτι παραπλανητικό-π ε ι ρ α σ μ ο ι."

" Ο "νόμος" και η "θέληση" του θεού, το "ιερό βιβλίο", η "θεία έμπνευση" είναι απλές λέξεις κάτω από τις οποίες αποκτά δύναμη ο ιερέας, με τις οποίες διατηρεί τη δύναμη ο ιερέας. Οι έννοιες αυτές βρίσκονται στη βάση όλων των ιερατικών οργανώσεων, όλων των μορφών ιερατικής ή ιερατικο-φιλοσοφικής κυριαρχίας"

" Το ένστικτο που χρειάζεται εδώ έρχεται σε αντίθεση τόσο με τον αριστοκρατισμό όσο και με τον αναρχισμό. Για να είσαι χρησιμος στην κοινότητα, για να είσαι ένας τροχός, μία λειτουγία, πρέπει να είσαι προορισμένος γι'αυτό στη φύση: αυτό που μεταμορφώνει την πλειονότητα των ανθρώπων σε νοήμονες μηχανές δεν είναι η κοινωνία, αλλά το μοναδικό είδος ευτυχίας που είναι προσιτό στους ανθρώπους αυτούς. Για τον μέτριο, το να είναι μέτριος είναι μία ευτυχία. Ο έλγχος ενός πράγματος, η ειδίκεσυη, είναι σ'αυτόν φυσικό ένστικτο. Ένα βαθύτερο πνεύμα θα έκανε λάθος αν θεωρούσε τη μετριότητα καθεαυτή ατέλεια"

" Ποιόν μισώ περισσότερο απ'τον όχλο σήμερα; Τον σοσιαλιστικό όχλο, τους αποστόλους Τσαντάλα, που υποσκάπτουν το ένστικτο, την ευχαρίστηση, το αίσθημα ικανοποίησης που νιώθει ο εργάτης με τη μικρή του ύπαρξη- και που τον κάνουν ζηλόφθονο, του διδάσκουν την εκδίκηση...Η ρίζα του κακού δεν είναι ποτέ τα άνισα δικαιώματα, αλλά η αξίωση για "ίσα" διακιώματα...Τι είναι καο; Αλλά αυτό το'πα κιόλας: ότι γεννιέται από την αδυναμία, από τον φθόνο από την εκδίκηση. Ο αναρχικός και ο Χριστιανός έχουν την ίδια καταγωγή..."

Η πολιτική τους...

2010-04-25T09:34:00.000-07:00

Πάει κανας μήνας απ'την τελευταία ανάρτηση. Εκπλήσσομαι με τον εαυτό μου...Το γράψιμο κατείχε πάντοτε σημαντική θέση στη ζωή μου.. Άλλοτε γράφοντας μικρά παραμυθάκια, άλλοτε τραγούδια, άλλοτε κείμενα... Μου συγκεκριμενοποιεί τη τη σκέψη, την οργανώνει.. Απομακρύνει το "κουλουβάχατο" του κεφαλιού μου... Πόσες φορές το στυλό σταματάει υποδεικνύοντάς μου πως ό,τι σκεφτόμουν γράφοντας ήταν βλακείες... Πόσα χαρτιά έχουν σκιστεί άραγε αν τα μετρούσα; Πόσες μισογραμμένες σελίδες του word έχουν σταλεί στον κάδο ανακύκλωσης;
Έχουν συμβεί πολλά πράγματα όσο έλειπα... Μέσα μου, στον κόσμο στην πολιτική και σε διάφορα...Πόσο θέλω να γράψω πολλές φορές για πολιτικά αλλά δε μου το επιτρέπω; Δεν μου το επιτρέπω γιατί μάλλον δεν εντάσσομαι στα πλαίσια της πολιτικής τους... Πολιτική για'μένα πάντα ήταν η καλημέρα που θα έπρεπε να λέγεται στο πρωινό μετρό κι όχι αυτά τα αδιάφορα βλέμματα τις περισσότερες φορές δυστυχισμένα σκέπτόμενα πως θα περάσει το γαμημένο επόμενο οχτάωρο.. Πολιτική είναι το χαμόγελο του ανθρώπου που μόλις φύτρωσε ο βασιλικός στο μπαλκόνι του, το "ουφ" ενός γιατρού που μόλις έσωσε μια ζωή, η χαρά του σκουπιδιάρη όταν ακούει κάποιο "γειά σας" απ'το μπαλκόνι και η γκριμάτσα(ή η χειρονομία) σε μια κάμερα στο κέντρο της πόλης...
Όμως πολιτική τους είναι η μιζέρια ενός γραφείου, ενός ηλεκτρονικού κουτιού, μιάς σκυλο-ποπ καλλιτεχνάτσας... Πολιτική τους είναι τα γραφεία-καλούπια τους που χωρίς να γνωρίζουν τι συμβαίνει έξω απ'αυτά έχουν το θράσος να το ελέγχουν. Πολιτική τους είναι τα όμορφα μοντέλα ως κρέατα κι όχι τα μάτια... Πολιτική τους είναι το ντοπάρισμα κι όχι η πραγματική χαρά χωρίς χρήματα, ενός γκολ... Πολιτική τους είναι οι μεθοδολογίες κι όχι η σκέψη πάνω σε ένα πρόβλημα μαθηματικων... Πολιτική τους είναι ένα ακίνητο μυαλό...Ένα μυαλό να υπακούει...
Η πολιτική τους είναι έγκλημα που δεν ποινικοποιείται και δεν μπορεί να ποινικοποιηθεί απ'το κανένα ποινικό κώδικα.. Μπορεί να ποινηκοποιηθεί μόνο στη σκέψη, στη ζωή, στα χαρτιά, στα τραγούδια, στα θεατρικά, στην επιστήμη... Αυτά είναι τα όπλα μας... Ας τα χρησιμοποιήσουμε...Όλα τα υπόλοιπα τους βολεύουν...

Αχ Τζούλια...

2010-03-08T14:15:00.000-08:00

Για αντικομφορμιστικούς λόγους θεώρησα καλό να μη γράψω περί αυτού. Όμως, όπως πάντα σχεδόν δεν άντεξα... Προσπάθησα να μη δεχτώ ένα τέτοιο ασήμαντο γεγονός να μου γίνει τροφή για σκέψη αλλά δε μ'άφησαν ρε γαμώτο... Δε μ'άφησαν οι ηθικολόγοι δημοσιογράφοι, οι (πορνο)πολιτικοί αναλυτές, ο κούγιας και τελευταία των τελευταίων η Τζούλια.
Στην τηλεόραση τα κοράκια φωνάζουν κάθε μέρα για τα μέτρα λιτότητας και πως ο Έλληνας θα κόψει τα μπουζούκια και το κάπνισμα οπότε δε θα κινηθεί η οικονομία. Να όμως που τους διέψευσε η Τζούλια. Σε λίγες ώρες περιπτεράδες πλούτισαν. Αυτό ήταν άλλη μία πορνοπολιτική ανάλυση για να πάρετε μία γεύση του παιχνιδιού τους.
Άκουγα τον Λιάτσο στο Star( είπα να δώσω και στα νεύρα μου λίγο πάτημα) να μιλά σαν δικαστής στην Αλεξανδράτου που ισχυρίζεται πως όα είναι φιάσκο. Ο Λιάτσος, ώς καταξιωμένος δημοσιογραφίσκος θεωρεί πορνό την Τζούλια και όχι τη δουλειά του. Δε θεωρεί σκληρό πορνό το δελτίο ειδήσεων που παρουσιάζει, τα celebrities night, τα σχόλια σε ειδήσεις, τις δοκησισοφίες του και όλα τ'άλλα που συνθέτουν το μεροκάματο του. Δε θεωρεί σκληρό πορνό τη lifestyle λογική τους,που διέπεται με βάση το ρητό "αυτά που ζητά ο λαός δίνουμε". Θα ήθελα να ξέρω πως μπορούνε και κοιμούνται αυτός και όλοι οι υπόλοιποι επίδοξοι δημοσιγραφίσκοι συνάδελφοί του τα βράδια;
Το ελληνικό γίγνεσθαι απ'ότι φαίνεται συνδέεται άμεσα με την ηθικολογία μας. Οι περισσότεροι από μας πορνεύομαστε ασύστολα καθημερινά, σχεδόν παντού και όταν τα κανάλια μας δαχτυλοδείξουν κάποιον κατ'αυτούς style:italic;">εκπορνεύομενον γινόμαστε Θεοί Δικαστές. Ας αφήσουμε εμάς. Όλες αυτές οι βίζιτες, τα ναρκωτικά, η κακοποίηση, η εκπόρνευση στον χώρο της showbiz θεωρείται φυσιολογικό και αναπόφευκτο όλον τον υπόλοιπο καιρό(και τι δε θά διναν να πάνε με ένα κομμάτι κρέας μοντέλου). Η Τζούλια σε 26 λεπτά κινηματογράφησε όλη τη ζωή τους,τα λόγια τους και πρωταγωνίστησε σ'αυτά. Γι'αυτό έπεσαν σαν κοράκια να τη φάνε... Η κάθε σκυλε-παρουσιάστρια φορά τη μάσκα της Κυρίας δικάζοντας την ανήθικη πράξη της Τζούλιας... Μήπως αυτή είναι τελικά πιο υγιής; Δε θέλω να το παραδεχτώ αλλά ίσως και να'ναι έτσι...Ειλικρινά δε μπορώ να αποφασίσω...
Για τον Κούγια,χρειάζομαι σελίδες για να γράψω αλλα και ας τις έχω δε θα το κάνω για λόγοςυ αρχής... Μόνο ένας συνειρμός...Ποιός είναι ο δικηγόρος του δολοφόνου του Αλέξη Γρηγορόπουλου; Τζούλια παρ'ότι διαφωνώ τελειώς με την πράξη σου όμως για ξεσκέπασμα αυτών keep going και μη φοβάσαι κανέναν τους.. Αυτοί είναι οι μόνοι που εκτίθενται...Πορνεύονται άρα υπάρχουν...

Υ.Γ: Θέλω να ζητήσω συγγνώμη σε όλους που άνοιξα τηλεόραση και δεν την έχω κάνει ακόμα ενυδρείο και προς όλους αυτούς που αγωνίζονται για κάτι αυτήν την ώρα ενώ εγώ ασχολούμαι με φαιδρότητες....

Το ελληνικό "αμερικάνικο όνειρό σου....

2010-02-22T12:54:00.000-08:00

Γεννήθηκες στην επαρχία κάπου στα 60's και μεγάλωσες με όλη την θέληση των γονιών σου να μην περάσεις αυτά που έζησαν αυτοί. Στα παρείχαν όλα όσα μπορούσαν, σου πλήρωσαν τα φροντιστήρια, σ'έστειλαν Αθήνα να σπουδάσεις, πήρες πτυχίο στα 8 χρόνια ,μπήκες σφήνα στο δημόσιο και τώρα είσαι άρχοντας... Κατάφερες να ζήσεις το ελληνικό όνειρό σου...
Στο Πολυτεχνείο το '73 δεν έτυχε να βρίσκεσαι αλλά στα παιδιά σου εκμυστηρεύεσαι πως αγωνίστηκες εκεί για την ελευθερία τους και συγκεκριμένα ήσουν απ'αυτούς που σώθηκαν απ'το τανκ στη πόρτα. Οι αξίες που τους έδωσες ήταν το σπίτι που κατασκεύασες πάνω στα καμμένα δάση, τα φράγκα που πήρες από φακελάκια ή από ψεύτικες υπογραφές(ανάλογα με το επάγγελμά σου) και η τηλεόραση TFT-Plasma που αγόρασες για να βλέπετε μπάλα. Στο σπίτι συνήθως ακούγοταν ο Καζαντζίδης αλλά δε σε πείραζε ο Ρουβάς και η Βανδή που ακούγονταν απ'το δωμάτιο των παιδιών. Θέατρο ή κινηματογράφο δεν τα πήγες, τα θεωρούσες δύσκολα αε σχέση με τον αγώνα του Ολυμπιακού στο Καραισκάκη. Τα μόρφωσες τα σπούδασες, τα πλήρωσες τα φροντιστήριά τους αλλά στη βιβλιοθήκη τους δε μπήκε ποτέ κανένας σαν τον Καμύ,τον Όργουελ,τον Καζαντζάκη αλλά ο Χάρυ Πότερ, ο Dan Brown και τα υπόλοιπα ράφια αποτελούνταν από παιχνίδια του play station και αμερικάνικες ταινίες.
Στο πανεπιστήμιο ήσουν αριστερός με τα όλα του. Έκανες αφισσοκόλληση, κατέβαινες στις πορείες με σημαιάκι, κυκλοφορούσες με έγχρωμη εφημερίδα. όμως αργότερα αποφάσισες πως ο Μαρξ δεν ανταποκρίνεται στις επιθυμίες και στις φιλοδοξίες σου και αποφάσισες να ταχθείς στην πράσινη φρουρά. Άφησες μούσι, έβαλες πουκάμισο και κοτλέ παντελόνι και έπιασες δουλεία. Για τα φακελάκια που έπαιρνες έφταιγε η δεξιά κυβέρνηση που δε σε πλήρωνε καλά και πάντα διεκδικούσες στο συνδικάτο όλο και πιό μεγάλους μισθούς...
Ο μπαμπάς και η μαμά σου γίναν γερογκρινάριδες,τους έβαλες σε ένα γηροκομείο και τους επισκέφτεσαι μία φορά το μήνα...Με τα παιδιά σου δεν ασχολήθηκες και πολύ. Από το γυμνάσιο τα πλάκωσες στα ιδιαίτερα και ένιωσες περήφανος με τον εαυτό σου όταν πέρασαν στο πανεπιστήμιο. Η συμβουλή που τους έδωσες για το πανεπιστήμιο ήταν με κριτήριο τα πόσα θα "μάζευαν" για να κάνουν "ζωή και κότα". Όλη την εβδομάδα δουλειά και το Σάββατο πας στο Βέρτη και τον Κιάμο. Καμιά φορά για στροφή στην ποιότητα πληρώνεις για να δεις Μητροπάνο ή Τερζή. Δε γουστάρεις πολύ τους Αλβανούς αλλά προσέλαβες Αλβανό να σου φτιάξει το εξωχικό στην Πάρνηθα, στην Πεντέλη ή στο Λουτράκι.
Τώρα κοντεύεις τα 60 και νιώθεις περήφανος για τη ματαιοδοξία σου. Ότι ήθελες το έζησες και τώρα στρώνεις και το μέλλον στα παιδιά σου στη Χαριλάου Τρικούπη ή σε οπαιδήποτε έγχρωμη οδό σε βοήθησε να φτάσεις εκεί που έφτασες.Πράγμα που θεωρείς πως σου άξιζε κιόλας.. Συγχρητήρια.. Πραγματοποίησες το ελληνικό "αμερικάνικο όνειρό" σου....Και πάλι συγχαρητήρια...

Ματαιοδοξία ή Βαρβαρότητα;

2010-02-05T13:44:00.000-08:00

Μετά από περίπου τρείς μήνες απ'το περιστατικό στην Α.Σ.Ο.Ε.Ε, έχοντας ακούσει ό,τι γελοιότητα μπορεί να φανταστεί κανείς αποφάσισα να γράψω για το περιστατικό και για την όλη κατάσταση. Μία κατάσταση τραγελαφική που ζει απ'τα χρόνια του Ανδρέα πάντα αγωνιστικά και δρα στις μέρες του Γιωργάκη ΠΑΣΠ ιδέα ενωμένη αριστερά.
Πολλοί με το που άκουσαν για το συμβάν θα λυπήθηκαν τα μέλη της ΠΑΣΠ μπορεί και να τους ψήφισαν στην επόμενη συνέλευση και επιτόπου να μίσησαν τη ΔΑΠ. Εμένα, συγκεκριμένα, με άγγιξε πολύ λίγο το γεγονός. Το μόνο που με ανησυχούσε ήταν η παρουσία ενός φίλου μου μπροστά στο συμβάν. Δε με άγγιξε διότι ήξερα πως και οι δύο πλευρές και ειδικά η ΠΑΣΠ θα εκμεταλλευόταν το συμβάν πολιτικά μέχρι τέλους. Οι υποψίες αποδείχθηκαν βάσιμες όταν είδα την αφίσα των Πασπιτών στη σχολή που καταδίκαζαν τη Ν.Δ. Τότε κλασσικά πια, έκανα κωλοδάχτυλο και έφυγα...Έφυγα απ'το πολιτικό παιχνίδι εξουσίας τους που προσπαθούν να το περάσουν ώς αγώνα και ιδεολογία...
Όλοι καταδικάζουμε τη ΔΑΠ γι αυτό το συμβάν. Αλλά ποιός καταδικάζει την ΠΑΣΠ; Για όλα αυτά που έχει προκαλέσει; Για όλα τα καραγκιοζιλίκια των μελών της σ'όλες σχεδόν τις σχολές; Ποιός τους καταδικάζει για το παιχνιδάκι που παίζουν; Άκουσα απ'αυτούς να κατηγορούν τη Δ.Α.Π πως τους επιτέθηκε για να σταματήσει τον αγώνα τους υπέρ του ασύλου ή την έκρινε καταδικαστέα για αποπολιτικοποίηση της νεολαίας. Εμένα πάντως 'όλες τις σχολές και πασπίτισσες πηγαίνουν να βοηθήσουν πρωτοετείς... Στη διακιά μου περίπτωση όντας ευγενικός απλά την παρακάλεσα να φύγει...Οπότε πια η διαφορά των δύο όταν σκίζονται για το ποιά απ'τις κοπέλες τους είναι πιο σεξουαλική προκειμένου να την πλασάρουν στους πρωτοετείς; Ποιά η διαφορά όταν κι οι δύο σκίζονται για το ποιός θα ταμπουρώσει πρώτος τους φοιτητές στα σκυλάδικα;
Οι τρικυμίες εν κρανίω έρχονται σιγά-σιγά. Πόσες φορές θέλω να σκάσω στα γέλια όταν μιλάνε για τον αγώνα τους στο Πολυτεχνείο ή να δηλώνουνε εκπρόσωποι του φοιτιτικού κινήματος το 2006 ενάντια στο άρθρο 16...
Η παράταξη αυτή αποτελείται είτε από δηλωμένους 20χρονους πρασινοφρουρούς, απόγονους πατεράδων συνδικαλιστών και αγωνιστών του δημοσίου είτε από άτομα απολιτίκ που απλά τους άρεσε το πράσινο αντί του μπλέ της ΔΑΠ. Μην ξεχνάμε και τις διασυνδέσεις της ΠΑΣΠ με καθηγητές, πρυτάνεις κ.ο.κ. Εδώ και ο ίδιος ο Πάγκαλος έβγαινε και τους κατηγορούσε για δοσοληψίες...
Σημασία έχει πως δεν άλλαξε τίποτα.Όλα εμειναν στη θέση τους,έτσι όπως φρόντισαν τα τα διατηρήσουν... Καμιά ποινή δεν επιβλήθηκε, κανένας μυαλό δεν άλλαξε και δόθηκαν απ'το τίποτα επιχειρήματα σε λάθος ανθρώπους. Στα κανάλια προβλήθηκε άλλο ένα ρεσιτάλ μικρότητας από ένδοξους και καταξιωμένους εθνικούς δημοσιογράφους όπως ο Τράγκας, ο Πρετεντέρης, ο Καμπουράκης και διάφοροι στους οποίους έχουμε υποτάξει τη νοημοσύνη μας. Άλλη μία φορά το "τίτποτα" μας κέρδισε...

Βλακοφασίστες εν δράσει...

2010-01-23T13:28:00.000-08:00

Ζήλεψα και είπα να κράξω κι εγώ λίγο. Όλα τα blogs πήραν θέση.. Εγώ τι θα κάνω δηλαδή. Στο κατούρι πηγάδισα;
Σήμερα όπως οι περισσότεροι γνωρίζετε έγινε ένα ντου από εθνικιστές σε μία ντιρατσιστική εκδήλωση νομίζω στην Πανόρμου. Απ'ότι άκουσα δεν ήταν Χρυσαυγίτες αλλά αυτοί οι λεγόμενοι αυτόνομοι εθνικιστές(!!!). Άτομα με πνευματική αναπηρία, που συγκροτούν ομάδες 10 ατόμων, φτιάχνουν ένα εθνικιστικό blog και πηγαίνουν σε γήπεδα δίνοντας φυλλάδια κατά της έκτρωσης υπερηφανεύομενοι πως μαθαίνουν στα παιδιά την αλήθεια!!!
Φανατικοί αντι-σιωνιστές που πιστεύουν σε θεωρίες συνομοσίας περί ενός κακού Εβραικού Λόμπυ που θέλει να κατακτήσει τον κόσμο, κατέχοντας ηγετικές θέσεις και μεγάλα πόστα και στο γραφείο τους έχουν μία υδρόγειο και από πάνω της τρίβουν τα χέρια τους κάνοντας (muaha-ha-ha-ha-ha-ha).
Η διαφορά τους με τους Χρυσαυγίτες είναι το πιο αναρχικό style τους. Αυτοί πιστεύουν στο έθνος κι όχι στο κράτος όντας αντιμπατσικοί σε αντίθεση με τους χρυσαυγίτες που δώστους μπάτσο και παρ'τους την ψυχή. Επίσης βγαίνουν με κουκούλες, μαντήλια και πιο αναρχοφάση αντίθετα με τους χρυσαυγίτες που είανι 300 ουγκ άτομα, ντούκια κάτι σαν face-controllers. Μόνο που τους βλέπεις χέζεσαι.
Εν τέλει έμαθα πως συνελήφθησαν 44 από αυτούς. Ο γηπεδισμός μερικών ομάδων τελικά καλά κρατεί.....Και θα πω κάτι για να τους τη σπάσΩ... ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΡΕΕ!!!
Τώρα το κείμενο αυτό που να το εντάξω... Με τις μαλακίες που έγραψα άντε να θεωρηθεί πολιτικό κείμενο. Αν το έστελνα σε εφημερίδα ξύλο θα έτρωγα. Τέλος πάντων το ορίζω πολιτικό κείμενο και κράξτε με ελεύθερα στα σχόλια!!!

Να σκέφτεσαι....

2010-01-22T14:43:00.000-08:00

Σου είπανε να προσκυνάς όλη μέρα έναν θεό και να γονατίζεις κάθε Κυριακή σ'έναν ναό. Προσπάθησαν να σου δημιουργήσουν ενοχές για το σώμα σου, για τις πράξεις σου, για τις σκέψεις σου, για σένα. Θέλησαν να σε κάνουν πρόβατο. Θέλησαν να σου πουν πως αν δεν πιστεύεις θα τιμωρηθείς και ότι θα καίγεσαι στα καζάνια της Κόλασης. Σου είπανε ότι μόνο ο Θεός είναι καλός και μόνο αν πιστεύεις θα ευτυχίσεις και πως αν δεν το κάνεις θα θεωρείσαι άρρωστος για αυτούς. Εξέφρασες μία αμφιβολία και σε είπαν με τρόπο απαξιωτικό άθεο και αιρετικό. Μην τους ακούς.. Απλα να σκέφτεσαι...
Σου είπαν να αγαπάς την πατρίδα. Σου είπαν να πάρεις ένα όπλο και να χιμήξεις σε όσους θεωρούν αυτοί πως απειλούν την πατρίδα σου, σε γέμισαν με έννοιες περί καθαρής φυλής, περί ενός έθνους που στηρίζεται στο αίμα του ανθρώπου κι όχι στην ψυχή και στη συνείδησή του. Εξέφρασες μία αμφιβολία και σε είπαν με τρόπο απαξιωτικό ανθέλληνα. Μην τους ακούς... Απλά να σκέφτεσαι...
Σου είπαν να γραφτείς στο κόμμα τους ,να κατεβαίνεις σε όλες τις διαδηλώσεις με σημαιάκια έγχρωμα. Σου λένε να φωνάζεις να αντιστέκεσαι στο σύστημα που αυτοί κατηγορούν, ενώ τρέφονται απ'αυτό. Πήγες να σπουδάσεις και σε πήραν, χτυπώντας σε στο συναίσθημα γεμίζοντας σε προβληματισμούς και λέγοντάς σου πως πρέπει να μπεις στη μάζα που φτιάχνουν αν θες να δεις μία καλύτερη κοινωνία. Εξέφρασες μία αμφιβολία και σε είπανε φασίστα και βολεμένο μικροαστό... Άστους.. Εσύ απλά να σκέφτεσαι.
Δε δέχτηκες ποτέ να ακούσεις το "Μωρό μου sorry". Δε δέχτηκες να δεις ποτέ Τατιάνα, Ευαγγελάτο και Fame Story... Εξέφραζες την αμφιβολία σου και σε ονομάζανε ψευτοκουλτουριάρη.
Όλοι τελικά ρε αλάνι μου σου έβαλαν μία ταμπέλα και σε έχρισαν εχθρό τους γιατί απλά έκανες το αυτονόητο. Είχες την ικανότητα να αμφιβάλλεις. Είχες την ικανότητα μες στον όχλο και τις φωνές όλων αυτών των γερακιών να κρατήσεις το μυαλό σου σε εγρήγορση. Δεν είναι κακό να κάνεις ότι θες. Ο καθένας καλύπτει τη μικρότητά του ενοχοποιώντας σε'σένα αυτό που θα ήθελε τόσο πολύ να είναι.Τα πάντα εξαρτώνται απ'τις επιλογές που κάνουμε.. Είσαι ελεύθερος να επιλέξεις όποιο δρόμο θες, απλά εγώ θέλω απο'σένα να αφήνεις ένα κενό στη συνείδησή σου που να στοιβάζεις μέσα τις αμφισβητήσεις σου.. Να ψάχνεσαι.. Αυτό που θέλω είναι απλά... Να σκέφτεσαι....

Ιθαγένεια και Λαικισμός.....

2010-01-18T23:37:00.000-08:00

Έχω βαρεθεί αυτόν το ψευτοπροοδευτισμό... Σου λένε "δίνουμε ιθαγένεια σε 500.000 μετανάστες" και καθαρίζουμε. Με αυτόν τον τρόπο παίρνουμε την υποστήριξη των αριστερών αλλά προσπασθούμε και οι δεξιοί να γκρινιάζουν λιγότερο.... Αυτό ήταν το ΠΑ.ΣΟ.Κ κι αυτό θα είναι πάντα.Λέμε ότι είμαστε κέντρο για να μπορούμε να "συλλέγουμε" αναποφάσιστους που έχουνε μείνει στον εμφύλιο και τη μεταπολίτευση,ασκούμε δεξιά διακυβέρνηση και δίνουμε αριστερά ονόματα στα μέτρα που λαμβάνουμε.
Το ίδιο όπως προανέφερα και με το μεταναστευτικό. Δεν αντέχω πια αυτή την υποκρισία. Χθες άκουγα στην εκπομπή του Χατζηνικολάου τον Βούγια, τον υφυπουργό προστασίας του πολίτη, να μιλάει με τόση περιφάνεια που το ΠΑ.ΣΟ.Κ επισκέφθηκε την Παγανή. Πω,πω πολύ ευαισθησία ρε παιδί μου... και υποσχέθηκε να φτιάξει πρότυπα κέντρα υποδοχής μεταναστών και ιστορίες. Θα δείτε σε 4 χρόνια ακόμα θα τους στοιβάζουν σαν τα ζώα 150 άτομα μέσα σε μία αποθήκη να χέζουνε εκεί που τρώνε και 10 μπάτσους να τους βαράνε όλη μέρα. Μακάρι όμως να γίνει αυτό που λέει αν και δεν το βλέπω....
Δεν έχω πρόβλημα με την ιθαγένεια ούτε με τα πολιτικά δικαιώματα στους νόμιμους μετανάστες. Εφόσον ζουν χρόνια,και ειδικά αυτοί που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν εδώ, έχουν πια το ελληνικό στοιχείο μέσα τους, έχουν εμπειρία της ελληνικής πραγματικότητος, συνεπώς ΠΡΕΠΕΙ να παίζουν ρόλο στο πολιτικό γίγνεσθαι της χώρας. Αυτό που με ενοχλεί είναι η υποκρισία τους. Αν και η ιθαγένεια ίσως προκαλέσει αργότερα κάποια προβλήματα, αλλά ίσως ασχοληθώ σε έλλο κείμενο με το θέμα.Το παρουσιάζουν λες και έκαναν κάτι πολύ προοδευτικό. ΈΛΕΟΣ ΠΙΑ... Αυτό το ψευτοπροοδευτικό λαικίστικο παιχνίδι του ΠΑ.ΣΟ.Κ δεν το μπορώ.... Αν έχετε τα κότσια και θέλετε να λέτε ότι κάνατε κάτι νομιμοποιήστε τους όλους και σταματήσετε το διπλό ταμπλό. Αλλιώς καθίστε φάτε και μη μιλάτε... Μη ζήσουμε πάλι αυτά τα 20 χρόνια που έζησαν οι γονείς μας....
Λένε κάποιοι ότι το κάνουν για ψήφους μεταναστών.. Μπα... Για μένα και για'σένα που λυπόματσε να τους βλέπουμε έτσι....

Τώρα που βίζιτες κάνει το hip-hop σ'όλο τον κόσμο...

2010-01-12T01:24:00.000-08:00

Σταμάτησα το διάβασμα για λίγο και θα γράψω ένα κείμενο για τη μουσική με την οποία έζησα τα γυμνασιακά και λυκειακά μου χρόνια. Σαφώς αυτό είναι το hip-hop. Θα'πρεπε να το κάνω αφού ήδη έγραψα ένα κείμενο για το low bap.
Από που να αρχίσω δεν ξέρω... Απ'το "Fight the Power" των θρυλικών για πάντα Public Enemy? Απ'το ανεπεξέργαστα αλλά ατόφια beats του Grand master Flash? Απ'τα πρώτα freestyle parties των αμερικάνικων ghetto πάνω σε funky και blues ρυθμούς; Αν αρχίσω ν'αναπολώ δεν πρόκειται να σταματήσω οπότε ας ξεκινήσω απ'το τώρα.
Τώρα πια έχω σταματήσει να ακούω συστηματικά και να παρακολουθώ όπως παλιά τη σκηνή. Ίσως να άλλαξαν οι μουσικές μου προτιμήσεις, ίσως να φταίει η ροκάδικη παρέα μου ίσως πιο πολύ όμως να είναι η απογοπήτευση... Για πολλά τα οποία θα σου εξηγήσω, αφού μπήκες αναγνώστη μου στον κόπο να διαβάσεις το κείμενο.
Παρ'ότι άκουγα αρκετά ξενόφερτο hip-hop δεν παρακολουθούσα και πολύ τη σκηνή όσο την ελληνική. Όσο μπορούσα ως παιδί γυμνασίου, όμως τι να ψάξεις με dial-up σύνδεση;Όσο παρακολουθούσα στεναχωριόμουν λιγάκι καθώς περνούσε ο καιρός. Τη μεγάλη κρίση ταυτότητας έπαθα το 2005 όταν πρωτοείδα το videoclip του "Γυναίκες" των goin'through... Ευθέως αναρωτήθηκα πως συνέβη και ήρθαν τούμπα έτσι τα πράγματα... Απ'το Γαρυφάλλε πως πήγαμε εκεί;
Όμως η σκηνή στην Αμερiκή είχε ήδη ξεπέσει.... Τα περισσότερα videoclips έδειχναν τον mc να ραπάρει σε ένα κωλοφτιαγμένο αμάξι περιτρυγιρισμένος από 20 πουτάνες, ημίγυμνες. Τραγούδια με στίχο για clubs και σε ρυθμούς reggaeton. Απευθείας αποφάσισα να ταχθώ απ'την άλλη....
Όμως κι απ'την άλλη έβλεπα μπάντες να ξεχνάνε το στίχο και να γραφουν για τα μεγάλα τους...Κατορθώματα. Συγκροτήματα που μόλις ξεκίνησαν να κάνουν hip-hop και έκραζαν τους πάντες και τα πάντα. Αυτό ποτές δεν κατάφερα να το καταλάβω...Θα δανειστώ ένα στίχο από Ρόδες..."Τα ποζέρια με το rap πάνε πακέτο... Όλοι νομίζουν ότι ζουν στο γκέτο... ". Τώρα πια ακούω μόνο 5 μπάντες και αυτές λίγο...
Πολλοί θα με πούν ελιτιστή. Και ναι λοιπόν είμαι. Είμαι γιατί δεν αντέχω από τη μία μέρα στην άλλη καλλιτέχνες που οι ρίμες τους είχαν ουσία να ραπάρουν στην πίστα και να τους ρίχνουν λουλούδια οι πρωτοτραπεζίτες.. Δεν αντέχω να βλέπω μικρόφωνα να δίνουν έπαρση σε μερικούς και όχι λόγο ύπαρξης... Δεν αντέχω να θεωρεί όλος ο κόσμος μέγιστο τον 50 Cent κι όχι τον Africa Bambataa...Δεν αντέχω να ξέρει όλος ο κόσμος το 8mile και όχι το wildstyle... Και τέλος δεν αντέχω κάθε 15χρονο να βγαίνει και να λέει την αποψάρα του για τη φάση όταν έχει ακούσει 10 δίσκους, φόρεσε ένα φαρδύ και το καπέλο ανάποδα...
"Μιλάγατε για g-string όμως κάτι μου φταίει που χορταίνετε μικρόφωνα με gay delay. Για'μένα δεν είναι mc όποιος δεν ξέρει να λεέι: What Did you Say; FUCK U.S.A"!

Για τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ...Τραγούδα και γέλα....

2010-01-06T04:34:00.000-08:00

Θα μπορούσα να περιμένω μέχρι τις 4 Απριλίου, που είναι η επέτειος του θανάτου του, μα μετά αφότου άκουσα για 10η φορά στη ζωή μου την ομιλία του την ημέρα της πορείας προς την Ουάσιγκτον δεν άντεξα και θέλησα να το μοιραστώ. Θα δημοσιεύσω την ομιλία του μεταφρασμένη στα ελληνικά και το video της ομιλίας αυτής.
Για όσους δε γνωρίζετε για τον πατέρα Martin Luther King ήταν ο πρωτεργάτης του κινήματος για την κοινωνική ισότιμη αναγνώριση των μαύρων στην αμερικανική κοινωνία τη δεκαετία του'60. Ήταν ο άνθρωπος που ενέπνευσε χιλιάδες μαύρους αλλά και λευκούς αμερικανούς να αγωνιστούν, χωρίς καθόλου χρήση βίας, για την απομάκρυσνη του απαρτχάιντ.
Πολλοί δεν τον αποδέχονται και τον κατηγορούν, ότι κράτησε παθητική στάση, αυτοί και οι οπαδοί του κατά τις βίαιες εξεγέρσεις που προσπάθησαν επαναστατικά κινήματα όπως οι "Μαύροι Πάνθηρες" με αρχηγό τον Μουμία. Όμως η ιστορία έδειξε πως ο Martin Luther King με τις ιδέες του,, τον αγώνα στον οποίο ηγήθηκε που στηρίζθηκε στις ιδέες του Μχάντμα Κάντι κυρίως, παρά τις θρησκευτικές διαφορές, κατάφερε να εξασφαλίσει την κοινωνική και τη συνταγματική αναγνώριση της ισότητας των λευκών και των μαύρων.
Εδώ λοιπόν η ομιλία:
«Σας λέγω σήμερα, φίλοι μου, ότι παρά τις δυσκολίες και τις απογοητεύσεις της στιγμής, έχω ακόμη ένα όνειρο. Είναι ένα όνειρο γερά ριζωμένο στο αμερικανικό όνειρο.

Εχω ένα όνειρο ότι μια ημέρα αυτό το έθνος θα ξεσηκωθεί και θα ζήσει το αληθινό νόημα της πεποίθησής του: «Θεωρούμε αυτές τις αλήθειες αυταπόδεικτες: ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν δημιουργηθεί ίσοι.»

Εχω ένα όνειρο ότι μια ημέρα στους κόκκινους λόφους της Γεωργίας οι γιοι των πρώην σκλάβων και οι γιοι των πρώην ιδιοκτητών θα μπορέσουν να καθήσουν μαζί στο τραπέζι της αδελφότητας.

Εχω ένα όνειρο ότι μια ημέρα ακόμη και η Πολιτεία του Μισισιπή, μια έρημη Πολιτεία, πνιγμένη από τη λάβρα της αδικίας και της καταπίεσης, θα μεταμορφωθεί σε μια όαση ελευθερίας και δικαιοσύνης.

Εχω ένα όνειρο ότι τα τέσσερα παιδιά μου μια ημέρα θα ζήσουν σε ένα έθνος όπου δεν θα κριθούν από το χρώμα του δέρματός τους αλλά από το περιεχόμενο του χαρακτήρα τους.

Εχω ένα όνειρο σήμερα.

Εχω ένα όνειρο ότι μια ημέρα η Πολιτεία της Αλαμπάμας θα μεταμορφωθεί σε μια κατάσταση όπου τα μικρά μαύρα αγόρια και κορίτσια θα μπορέσουν να πιαστούν χέρι χέρι με τα μικρά λευκά αγόρια και κορίτσια και να περπατήσουν μαζί σαν αδελφές και αδελφοί.

Εχω ένα όνειρο σήμερα.

Εχω ένα όνειρο ότι μια ημέρα κάθε κοιλάδα θα υψωθεί, κάθε λόφος και βουνό θα χαμηλώσει, οι ανώμαλοι τόποι θα γίνουν ομαλοί και οι στραβοί τόποι θα γίνουν ευθείς και η δόξα του Κυρίου θα αποκαλυφθεί και όλη η σάρκα μαζί θα την αναγνωρίσει.

Και αν η Αμερική πρόκειται να γίνει μεγάλο έθνος, αυτό πρέπει να γίνει πραγματικότητα. Ετσι, ας ηχήσει η ελευθερία από τις πελώριες κορυφές των λόφων του Νιου Χάμσιρ. Ας ηχήσει η ελευθερία από τα δυνατά βουνά της Νέας Υόρκης. Ας ηχήσει η ελευθερία από τα όρη Αλεγκένι της Πενσυλβανίας!

Ας ηχήσει η ελευθερία από τα χιονοσκέπαστα Βραχώδη Ορη του Κολοράντο!

Ας ηχήσει η ελευθερία από τις καμπυλώδεις κορυφές της Καλιφόρνιας!

Αλλά όχι μόνο· ας ηχήσει η ελευθερία από το Πέτρινο Βουνό της Γεωργίας!

Ας ηχήσει η ελευθερία από το όρος Λουκάουτ του Τενεσί!

Ας ηχήσει η ελευθερία από κάθε λόφο του Μισισιπή. Από κάθε βουνοπλαγιά ας ηχήσει η ελευθερία.

Οταν αφήσουμε την ελευθερία να ηχήσει, όταν την αφήσουμε να ηχήσει από κάθε χωριό και κάθε κωμόπολη, από κάθε Πολιτεία και κάθε πόλη, θα μπορέσουμε να επισπεύσουμε εκείνη την ημέρα που όλα τα παιδιά του Θεού, μαύροι άνθρωποι και λευκοί άνθρωποι, εβραίοι και εθνικοί, προτεστάντες και καθολικοί, θα μπορέσουν να ενώσουν τα χέρια και να τραγουδήσουν τα λόγια του παλιού νέγρικου ύμνου: «Επιτέλους ελεύθεροι! Επιτέλους ελεύθεροι! Ευχαριστούμε τον Παντοδύναμο Θεό, επιτέλους είμαστε ελεύθεροι!».»

Θεός ,θρησκεία και πίστη...

2010-01-05T07:00:00.000-08:00

Τι είναι αυτό που έχει πια συγκλονήσει την ανθρωπότητα απ'τα πρώτα κιόλας βήματά της που ονομάζεται "Θεός"; Πένες αμέτρητων διανοούμενων έχουν γράψει τρεισεκατομύρια σελίδες, έχουν χρησιμοποιηθεί τόνοι ξύλων για αγιογραφίες, έχουν χτιστεί εκκατομμύρια κτίσματα ναοί στο όνομά Του και συνάμα έχουν γίνει αμέτρητες σφαγές και πάλι στο όνομά Του.
Είναι αλήθεια πως οι κουλτούρες, οι συνήθειες, ο τρόπος ζωής,οι ιδέες και οι αξίες των περισσότερων λαών έχουν σηματοδοτηθεί απ'τη θρησκεία τους. Το βλέπουμε πως στις ανατολικές χώρες το πρότυπο ζωής συμφωνεί με το πρότυπο ζωής που προτάσσει το κοράνι. Είναι απίθανη αυτή η μαγεία και η μύηση των πιστών του Ισλάμ την ώρα που συναθροίζονται εδώ στη γειτονιά μου σ'ένα υπόγειο και προσκυνούν όλοι μαζί με τόση ευβλάβεια.

Η θρησκεία κάποτε βοήθησε κάποιους ανθρώπους να εξηγήσουν διάφορα φαινόμενα που τους εντυπωσίαζαν. Για παράδειγμα οι τρεις μέρες που συμβολίζουν τη Γέννεση, το Θάνατο και την Ανάσταση είχαν σχέση με ένα φαινόμενο κίνησης του Ήλιου που παρατηρούνταν συγκεκριμένα στον Νείλο. Η πίστη βοηθά κάποιους ανθρώπους δίνοντάς τους ελπίδα για τη ζωή και τα αδιέξοδά της. Ο Χρήστος Γιανναράς είπε σ'ένα κείμενό του:"Κανείς δεν είναι άθεος βρισκόμενος σ'ένα αεροπλάνο έτοιμο για πτώση".
Ο Θεός είναι ένα πνεύμα ίσως. Ισως είναι απλά μία σκέψη. Ίσως όπως λέει και η εκκλησία "αγάπη". Ίσως να είναι απλά ένα δημιούργημά μας. Δε με ενδιαφέρει όμως... Έχω ακούσει πολλές φορές κάποιους να προσπαθούν επίμονα να αποδείξουν τη ύπαρξή του ή αντίστοιχα τη μη ύπαρξή του. Είναι κάτι το τελειώς ανούσιο. Η πίστη στο θεό δεν είναι μία λογική διαδικασία. Είναι μία κατάσταση καθαρά εσωτερική και προσωπική. Το Θεό ο καθένας τον αντιλαμβάνεται διαφορετικά. Άλλοι τον ονομάζουν Χριστό, άλλοι Αλλάχ, άλλοι Βούδα. Η πίστη είναι μύηση....
Οι ίδιες οι γραφές αναφέρουν το Θεό σαν κάτι άυλο, άλαλο κάτι αόρατο. Η θρησκεία απλά δίνει υπόσταση στην πίστη( όχι στον ίδιο το θεό) και προσφέρει ένα βαθύτερο νόημα σ'αυτή για άλλους αποδεκτό και για άλλους μη...
Τα διάφορα γεγονότα που σηματοδοτούν την πίστη δεν είναι κάποιες χαζές ιστοριούλες όπως ισχυρίζονται κάποιοι. Δε ξέρω αν είναι αληθινές αλλά εκφράζουν κάτι βαθύτερο...Η Σταύρωσή Του συμβολίζει για μένα τη δύναμη ενός ανθρώπου να προτιμήσει το θάνατο απ΄το να αρνηθεί την πίστη του τις ιδέες του και όλα αυτά που τον συνθέτουν. Η Ανάσταση συμβολίζει τη λύτρωση του Ανθρώπου απ'το Θάνατο, τη νίκη του απέναντί του. Ο Παράδεισος μπορεί να συμβολίζει τη γαλήνη που νιώθει κάποιος όταν πεθαίνει, την ηρεμία της ψυχής του μετά τη μετάνοια, χωρίς να εξυπονοείται αυτόματα η μεταθάνατον ζωή...
Εγώ συγκεκριμένα δεν ξέρω αν πιστεύω..Ίσως να μην έχω ψάξει βαθιά μέσα μου, ίσως να μην με ενδιαφέρει κιόλας.... Ίσως απλά να μην το'χω καταλάβει μα ούτε αυτό δε γνωρίζω....

Σχολείο-Πανεπιστήμιο...

2009-12-27T03:32:00.000-08:00

Φοιτώ στη Σχολή Εφαρμοσμένων Μαθηματικών και Φυσικών Επιστημών του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου. Πριν δύο χρόνια έδωσα πανελλήνιες εξετάσεις και μου φαίνεται αιώνας από τότε.Ίσως γιατί ήταν κάποια χρόνια μεγάλης ταλαιπωρίας και κούρασης.
Στις πανελλήνιες έγραψα 13,2 Μαθηματικά Κατεύθυνσης και 19,7 Φυσική Κατεύθυνσης. Φυσική έπεσαν εύκολα θέματα. Μαθηματικά παρά το χαμηλό βαθμό ήμουν σίγουρος μαζί με τους καθηγητές μου πως άξιζα για παραπάνω. Ούτως ή άλλως στις πανελλήνιες δεν εξετάζεσαι μόνο στις γνώσεις σου. Παίζουν καθοριστικό ρόλο παράγοντες όπως η τύχη, η αυτοπεποίθηση εκείνες τις τρεις ώρες, το άγχος, η κούραση όλου του χρόνου που η καταραμένη βγαίνει εκείνη τη στιγμή.
Συνεπώς μπήκα στο Πολυτεχνείο με το σκεπτικό ότι στα Μαθηματικά και τη Φυσική ήμουν άσσος. Κι αν όχι άσσος ήμουν πολύ καλός. Με το που ,μπαίνουμε στο πρώτο μάθημα ρωτάει ο καθηγητής:" Είστε σίγουροι πως "ξέρετε" μαθηματικά;". Τολμώ να πω ότι κόλλησα για ένα δευτερόλεπτο παρ'αυτά μαζί και με τους περισσότερους συμφοιτητές μου απαντήσαμε ομόφωνα "ΝΑΙΙΙ". Ε τι βρήκες να ρωτήσεις κύριε καθηγητά; Τόσα χρόνια έχω λύσει άπειρες ασκήσεις,δε γίνεται να μην ξέρω. Μας αναθέτει μία άσκηση... Ούτε που την αγγίξαμε. Τελικώς την έλυσε με ένα τρόπο προφανέστατο που ήθελε αρκετά συνδυαστική σκέψη. Μετά καταλάβαμε πως όταν έλεγε αν ξέρουμε μαθηματικά εννοούσε πως δεν έχουμε μάθει να σκεφτόμαστε μαθηματικά. Όλοι μπορούμε να υπολογίζουμε ένα ολοκλήρωμα Γ'λυκείου αλλά δεν έχουμε αποκτήσει τη φιλοσοφία και τον τρόπο σκέψης που χρειάζεται ή που σου προσφέρουν τα μαθηματικά.
Τις περισσότερες ασκήσεις στο Λύκειο τις αντιμετωπίζαμε, με την συμβουλή των καθηγητων μας πάντα, ως υποψήφιες για τις εξετάσεις. Δεν παρατηρούσαμε τη μαγεία ενός απίστευτου κόλπου επίλυσης μα το μεταφράζαμε αυτόματα σε μεθοδολογία. Η κατάσταση αυτή στο πανεπιστήμιο όμως δεν υφίσταται. Ακόμα και στην εξεταστικη δεν επιτρέπεται να μάθεις 100 ασκήσεις απ'έξω και να πας να γράψεις. Επιβάλλεται να υπάρχουν θεμελιώδεις γνώσεις, ιδιότητες, θεωρήματα, συνδυαστική σκέψη και πολύ φαντασία. Το προφανές είναι απλά η αρχή.
Στο σχολείο συνήθως κατηγορούσαμε τα σχολικά βιβλία. Εγώ θα μιλήσω για το Λύκειο διότι του Γυμνασίου τα κρίνω απαράδεκτα. Εγώ έβλεπα πως περιείχαν ασκήσεις που σου παρείχαν σε πολύ καλό βαθμό τις γνώσεις που χρειαζόσουν μέχρι τότε σε κάποια κεφάλαια. Ειδικά το βιβλίο της Γεωμετρίας του Λυκειου ήταν σκέτη απόλαυση. Οι πανελλήνιες έχοντας αρκετά υπερβολικές απαιτήσεις( καλώς ή κακώς) καθιστούσαν τα σχολικά σε φτωχά με αποτέλεσμα να κάλυπτες την ανάγκη σου με διάφορα βοηθήματα.
Στο πανεπιστήμιο το διάβασμα είναι διαφορετικό. Το παν είναι η κατανόηση. Και σου δίνονται πάλι οι βασικές γνώσεις σε ένα μάθημα και εξειδικευμένες σου δίνεται το περιθώριο να ερευνήσεις μόνος σου. Αυτό σε καθιστά επιστήμονα.. Το ψάξιμο...
Συνεπώς υπάρχει χαώδης διαφορά στα δύο ιδρύματα και ένας λόγος ειναι οι πανελλήνιες εξετάσεις. Σαφώς υπάρχουν κι άλλοι λόγοι, όμως αυτές είναι η κινητήριος δύναμη και ο η συμμετοχή σ'αυτές ο σκοπός κάθε μαθητή.Ελπίζω να βρεθεί κάποιος τρόπος ώστε οι μαθητές να σταματησουν να θεωρούν τα μαθηματικά ως ένα σωρό από "μπούσουλες" για να λύνονται οι υπάρχουσες ασκήσεις και να στραφούν στη λογική με την οποία κάποιος σκέφτηκε την επίλυσή τους και κατά προέκταση όλη τη μαγεία της επιστήμης των άψυχων αριθμών....

Αλήθεια...

2009-12-26T13:58:00.001-08:00

Τι είναι τελικά η αλήθεια; Όταν μιλάμε, οι περισσότεροι τουλάχιστον, ομιλούμε με μία τάση λες και κατέχουμε την πραγματική αλήθεια και γι'αυτό προσπαθούμε παθιασμένα να πείσουμε το συνομιλητή μας, τον οποίο μερικές φορές θεωρούμε και χαζό. Υπάρχει μία και μόνο αλήθεια; Ένα και μόνο νόημα; Ή είναι απλά κάτι υποκειμενικό;
Πολλοί προσπάθησαν να βρούν την αλήθεια μέσω της λογικής. Από τον Αριστοτέλη μέχρι τον Μπερναντ Ράσελ μελέτησαν τη λογική ως προσπαρασκευατικό στάδιο της ανακάλυψης της αλήθειας. Πόσοι επιστήμονες,πόσοι θεολόγοι, πόσοι άνθρωποι απλοί ή του πνεύματος αναζητούν αυτή την "ύπαρξη" που ονομάζεται στ'αγγλικά truth; Υπάρχει μία αντικειμενική αλήθεια;
Αρχικά ίσως θεωρήσω πως αλήθεια είναι ότι βλέπουν τα μάτια σου. Στην αρχή ακούγεται λογικό. Μα όντως, ένα γουρούνι δεν μπορεί κανείς να το δεί ως περιστέρι. Όμως πολλές φορές, οι άνθρωποι ως παράξενα όντα, βλέπουμε είτε αυτό που θέλουμε, είτε αυτό που φοβόματσε, είτε αυτό που δε θέλουμε να παραδεχτούμε. Ένα απλό παράδειγμα. Οι χριστιανοί θεωρούν ως μέγιστη αλήθεια το Θεό και οποιαδήποτε στιγμή θα πιστέψουν στα θαύμα. Ένας φανατικός άθεος, ακόμα και το θαύμα να συμβεί μπροστά στα μάτια του δεν πρόκειται να το παραδεχθεί, βρίσκοντας χιλιάδες δικαιολογίες στον εαυτό του.
Ο καθένας μας αντιλαμβάνεται διαφορετικά την αλήθεια. Όσοι θεώρησαν ότι κατέχουν την μόνη αλήθεια και την υποστήριξαν ως την καλύτερη απ'όλες αποδείχθηκαν οι πιο άδικοι και πολλές φορές οι πιο ολοκληρωτικοί της ιστορίας. Από τους αρχαίους Αθηναίους,με τον πολιτισμό, τις σταυροφορίες, τη τζιχάντ των μουσουλμάνων, μέχρι τον κομμουνισμό του Στάλιν και τον Εθνικοσοσιαλισμό του Χίτλερ. Όλοι πίστεψαν πραγματικά ότι εκπροσωπούν την απόλυτη αλήθεια και σκότωσαν εκατομμύρια ανθρώπους στ'όνομά της.
Έτσι όπως το βλέπω εγώ η αλήθεια είναι υποκειμενική στον καθένα μας. Εγώ δεν μπορώ να επιβάλλω σε έναν χριστιανό την επιστήμη μου ούτε και το Βατικανό να μου απαγορεύσει να κάνω έρευνες και να με κυνηγά και να με δικάζει στην Ιερά Εξέταση. Δε μπορώ να επιβάλλω σε κάποιον να μη νιώθει φυλετικά ανώτερος αλλά ούτε κι αυτός έχει το δικαίωμα να επιβάλλει σε έναν μαύρο ν'αλλάξει χρώμα κ.ο.κ.
Κι εγώ που μιλάω τώρα, αποκαλύπτω την αλήθεια με την οποία αντιλαμβάνομαι τα πράγματα. Άλλος μπορεί να πιστεύει ότι ο ολοκληρωτισμός είναι κάτι σωστό. Μάλλον είναι φαύλος κύκλος....

Ελληνικές Αισθησιακές Ταινίες

2009-12-24T14:54:00.000-08:00

Εδώ θα γράψω 10 από τους θεικούς τίτλους ταινιών πορνό ελληνικής παραγωγής... Απολαύστε...
1. Ο Παλούκι Λουκ στην Άγρια Στύση
2. Γαμημένος την 4η Ιουλίου
3. Ο πουτανικός
4. Ο ακέφαλος Καβλιάρης
5. Μπαίνετον
6. Ο χάρυ Καπότερ
7. Η νύφη το'φαγε
8. Ποκαχώνοντας
9. Το παλαμάρι του βαρκάρη
10. Η σταχτομπούτα

Δεν είναι όλα όμορφα πια....

2009-12-19T05:04:00.000-08:00

Αν με ρωτήσεις τι είναι το low bap δεν ξέρω αν μπορώ να σου απαντήσω...Δεν ξέρω αν υπάρχει σαφής ορισμός...Άλλοι το ερμηνεύουν ως αργό hip-hop(μιας και έχει σχετικά αργό beat στα περισσότερα κομμάτια), άλλοι ως εξ'ορισμού ποιοτικό hip-hop, άλλοι ως τρόπο ζωής, ως ένα μπλουζάκι μαύρο με το "tribal", άλλοι ως επανάσταση, άλλοι ως φιλοσοφία. Εγώ δεν έχω καταλήξει ακόμα...

Αυτοί που το έφτιαξαν low bap ονομάζουν το "να υποστηρίζεις το λόγο σου με τη ζωή σου". Το ξεκίνησαν με όνειρο να διαχωριστούν από την λυπητερή τροπή που έχει πάρει το hip-hop στην χώρα με τα πολλά αστέρια. Ξέρεις τώρα τα βλέπεις κι εδώ... Η μπάντα περιτριγυρισμένη από sexy γκόμενες με string, κωλοφτιαγμένα αμάξια, πισίνες, αθώα τραγουδάκια για κλαμπάκια, για σεξ, ναρκωτικά και όλα τα παρεπόμενα που κάνουν τις εταιρίες να πουλάνε στο μουσικά πεπαιδευμένο κοινό τους...

Αν με ρωτήσεις τι πιστεύω...απλά έχω απογοητευθεί...Θυμάμαι να γράφω στους τοίχους στιχάκια απ'το "Στα λάθη τους χαμένος", να ανατριχιάζω ολόκληρος στο ΡΟΔΟΝ LIVE με το "μαγικό αυλό" της Γιολάντας, να ακούω την ιστορία του "αδιάφορου" ή μάλλον ελεύθερου Γιάννη, να γίνομαι πρόσφυγας όταν "Φυσάει κόντρα" και το μυαλό μου να αυτοεξορίζεται σ'αυτόν τον τόπο τον "βλακόστρωτο".

Ναι έχω απογοητευθεί... Απογοητεύθηκα με την εκτροφή προβάτων...Με τις οδηγίες και τις προσταγές...Ναι απογοητεύθηκα...Και πέταξα το δίσκο με το τραγούδι που σκυλόβριζε το Νικίτα... Αυτόν που έφτιαξε όλα τα σύμβολα τα οποία κάποιοι πήραν έτοιμα και προσκυνούν με τόση εβλάβεια. Το πέταξα γιατί δε μ'αρέσουν τα στρατόπεδα.... Δε μ'αρέσει να αναγκάζομαι να λέω κάποιους "πουστράκια" γιατί μου το είπε το "αφεντικό"... Εν τέλει κάποιους που απλά αποφάσισαν κάτι διαφορετικό... Να ζήσουν και να παίξουν κάτι άλλο.... Να βγούνε απ'το στρατόπεδο και να συνεχίσουν ελεύθεροι... Όχι δε δέχτηκα...

Αυτός που έγραφε κάποτε στο τραγούδι του πως δεν πρέπει να βλέπουμε τους άλλους που πονάνε είναι ο ίδιος που κορόιδευε απ'τη σκηνή να χτυπούν με σιδηρογροθιά τον παλιό φίλο του... Είναι ο ίδιος που κοροιδεύει εμένα και εσένα με το κίνημα των νο-σπονσόρων,έχοντας όσα φράγκα χρειάζεται και κατηγορεί τους υπόλοιπους για "σπονσορισμό".

Και ναι...Μάλλον τελικά..Δεν είναι όλα όμορφα πια....

Μικρέ μου εαυτέ...

2009-12-12T11:28:00.000-08:00

Το ξέρω ότι σκότωσαν το συμμαθητή σου και το μόνο που ζητάς είναι η εκδίκηση...Το ξέρω ότι σου τη δίνει όταν περπατάς στο δρόμο και σε κοιτάζουν παράξενα κάτι παράξενοι τύποι με τα μπλέ και θέλεις να αντιδράσεις...Άσ'τους ψυχή μου απλά δεν έχουν καταλάβει ακόμη κάποια πράγματα...Θα καταλάβουν όμως.Ίσως αύριο,ίσως μετά αφού πεθάνουν..Αλλά θα καταλάβουν....
Ναι,αγόρι μου,το ξέρω ότι νιώθεις καταπίεση...Το ξέρω πως οργίζεσαι όταν βλέπεις τις τράπεζες να κλείνουν σπίτια λόγω δανείων...Το ξέρω ότι ασφυκτιάς βλέποντας την αδικία κατάματα...Επίσης καταλαβαίνω ότι θέλεις να επαναστατήσεις…Να πιάσεις ένα όπλο και να τους φοβήσεις.Να πάρεις εκδίκηση,καταλαβαίνω ψυχή μου,κι εγώ το νιώθω..Πολλές φορές νιώθω να μου σουβλίζουν την καρδιά εικόνες σαν κι αυτές της εξαθλίωσης…Αλλά βλαστάρι μου,η μόνη επανάστασή σου σήμερα είναι η αγάπη..Δεν ξέρω αν στο’χουν πει,αλλά είναι δύσκολο να μπορείς να αγαπάς…Ν’αγαπάς το φίλο σου,με τα ελλατώματά του…Να μπορείς να συγχωρείς αυτούς που σε πληγώνουν..Ναι,ζωή μου,ούτε εγώ το κάνω..Κι εγώ έχω πληγώσει,αδικήσει,περοφρονήσει,προδώσει ανθρώπους,..Και ίσως να το ξανακάνω…Πρέπει να έχεις κότσια ,να έχεις ως τρόπο ζωής τις δέκα εντολές,είτε πιστεύεις είτε όχι,δεν έχει σχέση..Η λύση είναι μέσα σου καρδιά μου…Ψάξε μέσα σου να βρείς,την αλήθεια της ψυχής σου,ψάξε στην καρδιά να βρείς τη λογική σου….
Το να ασκείς βία,αγγελούδι μου,πιστεύοντας ότι είναι το μόνο μέσο για να ζήσεις σε μία κοινωνία που ονειρεύεσαι είναι μία δικαιολογία για να μην βελτιωθείς εσύ ο ίδιος..Η εξουσία της βίας είναι ένα μικρόβιο,είτε η βία είναι άδικη ή δίκαιη.Ούτως ή άλλως θα φανεί στο τέλος,καθώς το μικρόβιο θα έχει επιδράσει και παρασητίσει σ’όλο σου το είναι…Όσοι προσπάθησαν να επιβάλλουν με βία τον παράδεισό τους,αγόρι μου,απλά κατέληξαν να είναι οι υπηρέτες της κόλασης…Ναι,ψυχούλα μου,κι εγώ βαράω,όταν με βαράνε,και βρίζω όταν με βρίζουνε,κι εγώ έχω πετάξει πέτρα σε «μπάτσο»,κι έχω βρίσει ή χτυπήσει κάποιους χωρίς να μου κάνουν κάτι…Κανείς δεν είναι τέλειος,αλλά σε παρακαλώ μην εφησυχάζεσαι και μην ακούς τις δικαιολογίες μου…Πάλεψε να με ξεπεράσεις…Εμένα κι όλους μας…..

Κύριε καθηγητά....

2009-11-22T09:28:00.000-08:00

Φίλε μου,εσύ που διαβάζεις το κείμενο αυτή τη στιγμή,ή απλώς αναγνώστη μου,φαντάζομαι έχεις βγάλει το λύκειο. Και να μην το έχεις βγάλει πάλι μπορείς να το διαβάσεις.

Αυτό τον καιρό έχω ένα ιδιαίτερο μάθημα στα Μαθηματικά και τη Φυσική σε μία μαθήτρια Β'Γυμνασίου. Πρώτη φορά κάνει στο Γυμνάσιο Φυσική. Πρόσφατα διαπίστωσα τελικώς πως στο σχολείο δεν γίνεται καθόλου δουλειά. Μέχρι τώρα θεωρούσα πως ήταν κάτι μεμονωμένο.Αλλά τελικά έχουν καταντήσει αισχροί μερικοί καθηγητές. Κι όταν λέμε καθόλου εννοούμε καθόλου. Δυστυχώς αυτοί που κρατάνε τα σχολεία αυτή τη στιγμή, είναι δύο-τρεις καθηγητές οι οποίοι έχουν μεράκι και διάθεση να ασκήσουν αξιοπρεπώς το επάγγελμα του "παιδαγωγού" και εν συνεχεία του "καθηγητού".

Είναι αδιανόητο να μπαίνεις στην αίθουσα και να μην προσπαθήσεις να εξηγήσεις στους μαθητές σου τι σημαίνουν οι όροι "κίνηση","δύναμη","ταχύτητα","μεταβολή" και ούτε καν να τους εξηγήσεις δίνοντας βάρος στην μετατροπή μονάδων πράγμα θεμελιώδες, παρά μόνο να παπαγαλίζεις τον ορισμό του βίβλίου και να απαιτείς να απαντήσουν τις ερωτήσεις κρίσεως όταν βάζεις στο διαγώνισμα και τις έχεις βρεί απ'το Σαββάλα. Ναι κύριε καθηγητά. Είσαι πολύ λίγος. Εώς ολίγιστος.... Διορίστηκες στο δημόσιο, πήρες ένα γραφείο, άραξες. Δε σκέφτηκες ποτέ να δώσεις ένα παράδειγμα στα παιδιά. Δε σκέφτηκες ποτέ να τα βάλεις στο εργαστήριο να τους κάνεις ένα πείραμα. Δε σκέφτηκες ποτέ να τους δώσεις ένα άρθρο να διαβάσουν. Δε σκέφτηκες ποτέ να κουράσεις το μυαλό σου, για να βάλεις μέσα στα κεφάλια των παιδιών(όσο μπορείς) τη γνώση.

Εσύ κύριε καθηγητά είσαι αυτός που μόνο να φωνάζεις ξέρεις. Εσύ είσαι που κάνεις κάθε βδομάδα συνελεύσεις και καλά για να βελτιώσεις τα πράγματα, αλλά στην πραγματικότητα να βολέψεις το πρόγραμμα τις ώρες που θες, εσύ είσαι που εναντιώνεσαι σε όλο το σύστημα παιδείας που δε σου δίνει κίνητρα, κι όταν βλέπεις συναδέλφους σου με κίνητρο την αγάπη για τα παιδιά κάνεις τα πάντα να τον υποδαυλίσεις μην τυχόν και εκτεθείς. Κύριε καθηγητά μας η παιδεία είσαι "εσύ και ο μαθητής", αλλά δε θες να το παραδεχτείς γι'αυτό πάντα φταίει ο υπουργός παιδείας.

Εσύ κύριε καθηγητά είσαι αυτός που δεν ασχολήσαι ποτέ με έναν μαθητή λιγότερο δυνατό. Διότι η θεόπνευστη σοφία σου σε καθιστά σίγουρο, πως ο μαθητής αυτός δεν παίρνει τα γράμματα. Ακόμα κι όταν συμβαίνει αυτό, δε τον συμβουλέυεις να πάει κάπου να μάθει μία τέχνη, αλλά τον απαξιώνεις. Εσύ είσαι αυτός που μοιράζει βαθμούς έτσι, χωρίς να έχεις κάνει ένα ουσιαστικό μάθημα και μετά πάει ο άριστος στο πανεπιστήμιο και παθαίνει υπαρξιακή κρίση.

Τώρα θα μου πεις,αναγνώστη μου, πως γίνομαι γραφικός και πως αυτά τα ξέρουν όλοι. Ναι αλλά κανείς δεν κάνει κάτι γι'αυτό. Οι περισσότεροι μπαίνουν στην δημόσια εκπαίδευση για να βολευτούν. Αυτό είναι γνωστό. Αλλά όλους μας βολεύει κατά κάποιο τρόπο αυτή η μονιμότητα. Παρ'όλα αυτά κάποιοι καθηγητές συνεχίζουν να ασκούν το επάγγελμά τους αξιοπρεπέστατα, δίνοντας βάρος όσο μπορούν. Ακόμα κι ας μην υπάρχει η κατάλληλη μεταδοτικότητα, οι άνθρωποι το παλεύουν.

Μπορεί να περάσει καιρός αλλά κάποτε αυτοί οι άνθρωποι θα καταλάβουν....Δεν ξέρω πότε αλλά θα καταλάβουν.....

Θα πa'να γίνω πειρατής απ'τη Σομαλία...

2009-11-18T15:07:00.000-08:00

Σαν πρώτο post θα σας παραθέσω,αγαπητοί μου αναγνώστες,μερικούς στίχους από ένα κομμάτι που περιλαμβάνεται στον καινούργιο δίσκο των ΡΟΔΕΣ.Οι στίχοι είναι απ'το blog του Νικίτα Κλίντ(cheapscience.pblogs.gr).Οι στίχοι είναι κλασσικοί "νικιτιακοί" και είμαι σίγουρος πως εκφράζει όχι μόνο εμένα αλλά και πολλούς από σας...Απολαύστε "οτινανισμό" λοιπόν:

ΘΑ ΠΑ'ΝΑ ΓΙΝΩ ΠΕΙΡΑΤΗΣ ΑΠ'ΤΗ ΣΟΜΑΛΙΑ

Θα πά να γίνω πειρατής από τη Σομαλία

Να φυλάω τα νερά μη γίνει φασαρία

Το 2012 ελεύθερη Ικαρία

Όλη μέρα μουσική και ανεξαρτησία

Μάνα θα πάρω τα βουνά να βρω κι ένα ντουφέκι

Να πά να μείνω στο διάολο άσφαλτο να μην έχει

Κάθε χωριό συνέλευση και χοροεσπερίδα

Κρασί, κατσίκι και χασίς όλοι από μια μερίδα

Βρε άσ' τους να τρελαίνονται για 17 Νοέμβρη

Εμείς μπόμπες δε θέλουμε μα ούτε και αφέντη

Κι αν μας βομβαρδίσουνε θα πάω στο Μαγγανίτη

Να βρω μια πέτρα ράδιο να σκάσω τον πλανήτη

Ούτε κυνήγι Αλβανών ούτε και Παπαρήγα

Ούτ' ένα τσιμεντένιο σπίτι ούτε παπά ούτε ρήγα

Βρε ούτε Τούρκο ούτ' Έλληνα ούτε κι Αμερικάνο

Μα λέω να το κρατήσουμε να υπάρχει τ' αεροπλάνο

Θα βρω ένα κομμάτι γης και μια νταλίκα πέτρες

Να χτίσω και μια κάμαρη για να κοιμούντ' οι παίκτες

Θα πάρω και τη Λεμονιά να ζήσουμε παρέα

Νά 'χουμε και δυό γάτηδες και να περνάμ' ωραία.